Apakah Disruptive Mood Disregulation Disorder (DMDD)?

Ramai kanak-kanak mengalami “temper tantrum” dan tempoh cepat marah. Walau bagaimanapun, bagi sesetengah kanak-kanak dan remaja, ia melampaui itu dan menjadi satu keadaan yang boleh memberi kesan besar kepada kehidupan mereka. Gangguan disregulasi mood yang mengganggu (DMDD) ialah keadaan kesihatan mental yang didiagnosis pada zaman kanak-kanak dan remaja yang dicirikan oleh kerengsaan yang berterusan dan kemarahan yang kerap. Ketahui lebih lanjut tentang gangguan ini dalam gambaran keseluruhan ini.

Apakah Gangguan Disregulasi Mood Mengganggu?

DMDD ialah diagnosis kesihatan mental yang dibuat pada zaman kanak-kanak dan remaja. Ia melibatkan kemarahan yang berterusan, mudah marah, dan banyak kemarahan yang teruk. Walaupun pada mulanya ia mungkin terdengar seperti sesuatu yang boleh menjadi “fasa”, ia jauh lebih teruk dan boleh menyebabkan masalah yang ketara untuk kanak-kanak di rumah, di sekolah dan dengan rakan sebaya.

DMDD ialah diagnosis yang lebih baharu, pertama kali diklasifikasikan dalam edisi kelima “Manual Diagnostik dan Statistik Gangguan Mental” (DSM-5), yang diterbitkan pada 2013. DSM-5 mengandungi garis panduan rasmi yang digunakan oleh profesional penjagaan kesihatan untuk mendiagnosis mental. gangguan kesihatan.

Diagnosis DMDD telah dibangunkan untuk menjadi lebih tepat apabila menilai belia yang sebelum ini mungkin telah didiagnosis dengan gangguan bipolar pediatrik. Kajian telah menunjukkan bahawa kanak-kanak dengan DMDD biasanya tidak mengalami gangguan bipolar apabila dewasa tetapi sebaliknya mempunyai risiko yang lebih besar untuk mengalami kemurungan dan kebimbangan.

simptom

Kanak-kanak dan remaja dengan DMDD memaparkan simptom berikut:

• Kemarahan yang teruk (sama ada lisan atau tingkah laku) kira-kira tiga kali atau lebih seminggu
• Mood mudah marah atau marah hampir sepanjang hari, hampir setiap hari
• Gejala yang terdapat dalam sekurang-kurangnya dua daripada tiga tetapan (di rumah, di sekolah, dengan rakan sebaya) dan teruk dalam sekurang-kurangnya satu daripada tiga

Gejala mesti ada selama sekurang-kurangnya 12 bulan, dan kanak-kanak itu perlu berumur sekurang-kurangnya 6 tahun untuk DMDD didiagnosis. Jika kanak-kanak itu lebih tua daripada umur 10 tahun, simptom perlu bermula sebelum umur 10 tahun. Selepas umur 18 tahun, DMDD tidak lagi boleh didiagnosis.

Diagnosis

Mungkin sukar untuk mengetahui pada mulanya jika tingkah laku kanak-kanak lebih daripada sekadar fasa perkembangan. Walau bagaimanapun, adalah penting untuk bercakap dengan profesional penjagaan kesihatan jika corak tingkah laku bertahan lebih lama daripada beberapa minggu, menyebabkan kesusahan, atau mengganggu keupayaan mereka untuk berfungsi di sekolah, di rumah atau dengan rakan sebaya.

Apabila bercakap dengan ibu bapa dan penjaga, doktor akan meminta sejarah yang menyeluruh. Temu bual ibu bapa dan penjaga adalah penting untuk membantu pasukan penjagaan kesihatan memahami apa yang berlaku dan bagaimana ia mempengaruhi kehidupan kanak-kanak. Mereka juga mungkin meminta maklumat daripada sekolah dan guru kanak-kanak itu, dan mereka mungkin menemu bual kanak-kanak itu.

Langkah seterusnya mungkin termasuk rujukan kepada profesional kesihatan mental, seperti pakar psikiatri atau ahli psikologi, terutamanya mereka yang terlatih dalam kesihatan mental kanak-kanak dan remaja. Ini penting untuk diagnosis yang tepat kerana DMDD boleh berlaku dengan gangguan lain seperti gangguan kekurangan perhatian/hiperaktif (ADHD, keadaan di mana kanak-kanak menghadapi masalah untuk memberi perhatian, mengawal tingkah laku impulsif atau menenangkan diri) dan gangguan kebimbangan.

Rawatan

Rawatan sentiasa berdasarkan individu kanak-kanak dan keperluan mereka. Memandangkan DMDD ialah diagnosis yang lebih baharu, tidak terdapat banyak kajian penyelidikan tentang rawatan khusus, jadi kebanyakan pilihan adalah berdasarkan penyelidikan tentang keadaan lain yang berkaitan dengan kerengsaan, seperti gangguan mood, ADHD dan kebimbangan. Nasib baik, kebanyakan rawatan ini nampaknya juga berfungsi untuk DMDD, tetapi masih terdapat penyelidikan yang sedang dijalankan untuk mencari rawatan khusus DMDD.

Rawatan DMDD biasanya termasuk psikoterapi (terapi bercakap) dan kadangkala ubat-ubatan. Psikoterapi selalunya dimulakan dahulu, dengan ubat-ubatan ditambah kemudian, tetapi kadangkala kedua-duanya dimulakan pada masa yang sama.

Psikoterapi

Terdapat beberapa jenis terapi yang digunakan untuk DMDD. Terapi tingkah laku kognitif (CBT) boleh membantu menunjukkan kepada kanak-kanak dan remaja cara menangani perasaan dan emosi mereka. Kaedah lain yang sedang dikaji ialah terapi tingkah laku dialektik untuk kanak-kanak (DBT-C). Ia boleh membantu kanak-kanak mengawal emosi mereka dan mencegah ledakan yang melampau.

Walaupun penting untuk kanak-kanak menerima terapi, latihan ibu bapa juga mungkin membantu dalam mengajar ibu bapa atau penjaga cara bertindak balas dan mengurus tingkah laku kanak-kanak dengan berkesan, serta cara mengesan potensi pencetus. Ia juga boleh mengajar mereka idea kebolehramalan dan ketekalan, serta tingkah laku positif yang memberi ganjaran.

Ubat-ubatan

Tiada ubat yang diluluskan oleh Pentadbiran Makanan dan Ubat (FDA) khusus untuk DMDD pada masa ini. Walau bagaimanapun, ubat-ubatan masih digunakan untuk simptom DMDD iaitu kerengsaan dan pencerobohan, kerana diagnosis lain juga menunjukkan gejala ini dan sering muncul dengan DMDD.

Beberapa ubat yang digunakan dalam DMDD termasuk:

• Perangsang: Kelas ubat ini meningkatkan tenaga, perhatian, dan kewaspadaan, serta merawat kanak-kanak dan orang dewasa dengan ADHD. Ubat-ubatan ini telah ditunjukkan untuk mengurangkan pencerobohan pada kanak-kanak yang juga mempunyai ADHD.

• Antidepresan: Antidepresan digunakan untuk merawat kemurungan, serta kebimbangan, kesakitan, dan insomnia. Kadang-kadang ini digunakan untuk membantu masalah kerengsaan dan mood yang mungkin dialami oleh kanak-kanak. Satu kajian telah menunjukkan bahawa Celexa (citalopram), yang merupakan perencat pengambilan semula serotonin terpilih (SSRI), digabungkan dengan Ritalin (methylphenidate), perangsang, boleh mengurangkan kerengsaan pada remaja dengan DMDD.

• Antipsikotik atipikal: Walaupun antipsikotik atipikal, yang lebih baru, digunakan terutamanya untuk merawat psikosis, ia juga digunakan untuk banyak keadaan lain juga. Dua ubat, Abilify (aripiprazole) dan Risperdal (risperidone) masing-masing diluluskan oleh FDA untuk kanak-kanak autisme dan/atau kurang upaya intelek untuk merawat kerengsaan dan pencerobohan. Ini kadangkala digunakan untuk DMDD, tetapi disebabkan oleh kesan sampingan yang berpotensi, ia sering digunakan apabila pilihan lain tidak memperbaiki gejala.

Semua ubat mempunyai potensi untuk kesan sampingan, jadi penting bagi ibu bapa dan penjaga untuk membincangkannya dengan pembekal penjagaan kesihatan kanak-kanak dan memantau serta melaporkan sebarang kesan sampingan yang diperhatikan.

Menghadapi

Menjaga kanak-kanak boleh menjadi mencabar, terutamanya apabila mereka mempunyai keperluan yang lebih khusus seperti DMDD. Ia boleh menyebabkan tekanan dan membebankan kedua-dua pengasuh dan kanak-kanak. Oleh itu, adalah penting bagi penjaga untuk menjaga kedua-dua kanak-kanak dan diri mereka sendiri.

Beberapa cara untuk ibu bapa dan penjaga membantu diri mereka dan anak termasuk:

• Ketahui dan selidiki gangguan itu.
• Bercakap dengan guru kanak-kanak dan kaunselor sekolah atau ahli psikologi tentang strategi, rancangan dan penginapan.
• Cari cara untuk menguruskan tekanan.
• Cari sokongan dan bantuan tambahan daripada organisasi profesional.
• Sentiasa berkomunikasi dengan pembekal penjagaan kesihatan kanak-kanak.

Masa kanak-kanak dan remaja dipenuhi dengan banyak perubahan perkembangan, yang dicirikan oleh pelbagai tingkah laku dan emosi. Ini boleh menyukarkan tugas ibu bapa atau penjaga pada peringkat awal. Walau bagaimanapun, tingkah laku dan emosi yang dikaitkan dengan DMDD boleh menyebabkan tekanan tambahan untuk anda dan anak anda. Adalah penting untuk menjaga anak anda dengan bercakap dengan pembekal penjagaan kesihatan mereka tetapi juga untuk menjaga diri anda dan mendapatkan sokongan tambahan apabila diperlukan.

Bercakap dengan pakar pediatrik anak anda atau profesional kesihatan mental yang mempunyai pengalaman bekerja dengan kanak-kanak dan remaja akan membantu mendapatkan rawatan yang betul untuk anak anda dan akan mengarahkan anda kepada sumber lain dan penyelesaian sokongan.