Pengumpulan Homogen untuk Pelbagai Jenis Pelajar

Pengumpulan homogen ialah penempatan pelajar yang mempunyai kebolehan yang sama ke dalam satu bilik darjah. Walaupun mungkin terdapat pelbagai kebolehan dalam satu bilik darjah, ia lebih terhad daripada julat yang terdapat dalam bilik darjah heterogen. Semua kanak-kanak berbakat dalam tahap gred yang sama akan berada di dalam bilik darjah yang sama.

Istilah ini lebih kerap merujuk kepada pelajar kurang upaya berbanding pelajar yang berbakat atau maju. Kumpulan ini cenderung dilaksanakan untuk kanak-kanak kurang upaya yang mungkin tidak dapat menyertai program pendidikan am sama sekali. Ini boleh termasuk autisme, gangguan kekurangan perhatian (ADD), gangguan emosi, ketidakupayaan intelektual yang teruk dan keadaan perubatan yang serius atau rapuh.

Bagi kanak-kanak yang mempunyai masalah tingkah laku atau ketidakupayaan pembelajaran, matlamat program serba lengkap adalah untuk meningkatkan jumlah masa yang diluangkan oleh pelajar dalam persekitaran bilik darjah tradisional.

Kelemahan Pengumpulan Homogen

Terdapat banyak perdebatan tentang sama ada pengelompokan homogen membantu pelajar berbakat atau meletakkan mereka pada kedudukan yang merugikan. Selalunya pelajar dalam program sedemikian, juga dikenali sebagai “bilik darjah serba lengkap,” pergi ke bidang pengajaran khas seperti seni, muzik, pendidikan jasmani atau kemanusiaan. Pelajar mungkin berasa terhina secara sosial jika mereka terpaksa pergi ke kelas “istimewa” setiap hari.

Juga merisaukan adalah jika pelajar berbakat mula percaya bahawa mereka entah bagaimana lebih hebat daripada rakan sekelas mereka kerana perhatian tambahan. Daerah sekolah dan pengajar bertanggungjawab untuk menyepadukan mana-mana program serba lengkap dengan cara yang sensitif, untuk mengelakkan pembuli dan situasi sosial bermasalah yang lain.

Kanak-kanak yang berbakat dan mempunyai kecacatan yang berlaku bersama seperti ADHD mungkin memerlukan Program Pendidikan Individu (IEP) mereka sendiri. Ini bermakna guru perlu memastikan memenuhi keperluan setiap IEP serta mengajar kurikulum peringkat gred standard.

Tetapi bagi pelajar yang mengalami masalah pembelajaran atau tingkah laku yang teruk, saiz kelas yang mungkin lebih kecil mungkin terbukti bermanfaat dan membolehkan lebih banyak perhatian satu-satu daripada seorang guru. Pelajar yang menghabiskan hanya sebahagian daripada hari mereka di dalam bilik darjah yang homogen mungkin bergelut untuk bersaing dengan keperluan kurikulum standard.

Pelajar Berbakat Mungkin Mendapat Lebih Banyak Manfaat

Memandangkan majoriti pelajar dalam bilik darjah adalah pelajar sederhana, bilik darjah cenderung menjurus kepada keperluan pembelajaran mereka. Ini bermakna, sebagai contoh, walaupun kanak-kanak berbakat memulakan tadika tidak tahu membaca, seminggu penuh dihabiskan untuk hanya satu huruf abjad adalah tidak perlu. Pelajaran boleh menjadi mengecewakan.

Kanak-kanak berbakat memerlukan banyak rangsangan intelek, dan jika mereka tidak mendapatnya daripada guru mereka, mereka selalunya akan menyediakannya untuk diri mereka sendiri. Jika pelajaran menjadi membosankan, minda kanak-kanak berbakat akan melayang ke pemikiran yang lebih menarik. Kajian 2010 mendapati bahawa kanak-kanak berbakat berkata mereka perlu menghabiskan banyak masa menunggu kerana mereka sudah mengetahui bahan yang dilindungi.Guru nampaknya mahu semua kanak-kanak bergerak ke hadapan pada kadar yang sama, jadi kanak-kanak berbakat terpaksa menunggu sehingga pelajar lain mengejarnya.

Dalam bilik darjah yang homogen, pelajar berbakat boleh bergerak melalui bahan dengan kadar yang lebih pantas untuk memastikan mereka kekal terlibat dan tidak melakukan salah laku kerana bosan.