Bagaimana Jangkitan Cacing Pita Didiagnosa

Adalah penting untuk mendapatkan diagnosis dan mendapatkan rawatan untuk jangkitan cacing pita, walaupun dalam kebanyakan kes jangkitan cacing pita tidak menyebabkan sebarang gejala dan kebanyakan orang tidak akan tahu bahawa mereka dijangkiti.

Diagnosis jangkitan cacing pita biasanya dilakukan melalui pengesanan telur dan proglotid (segmen cacing) melalui ujian najis, walaupun kebanyakan cacing pita pesakit dikesan apabila mereka menemui proglotid di dalam najis mereka sendiri atau di dalam tandas.

Jangkitan dengan spesies tertentu, khususnya cacing pita babi (Taenia solium), membawa potensi komplikasi serius dengan kesan berpanjangan pada sistem saraf pusat, menjadikan diagnosis dan rawatan yang betul adalah penting.

Pemeriksaan Kendiri

Cacing pita atau segmen cacing pita mungkin kelihatan di dalam najis apabila ia dikeluarkan bersama dengan pergerakan usus.Khususnya, bahagian cacing pita seperti kepala yang mempunyai penyedut dan struktur seperti cangkuk yang melekat pada usus, dipanggil scolex, boleh dilihat.

Scolices (lebih daripada satu scolex) boleh kelihatan bulat, dalam bentuk berlian, atau memanjang, bergantung pada spesies. Adalah penting untuk membawa sampel najis yang mengandungi sebarang scolices kepada doktor atau ke makmal untuk ujian najis.

Makmal dan Ujian

Ujian najis

Jangkitan cacing pita boleh didiagnosis melalui ujian najis.Cacing pita atau telur meninggalkan badan dengan melalui usus dan akhirnya berakhir di dalam najis. Bahagian cacing yang keluar dari badan akan berbeza berdasarkan jenis cacing pita yang menyebabkan jangkitan.

Ujian ovum dan parasit boleh digunakan kerana ia mencari telur (ova) dan parasit (termasuk cacing pita). Untuk menguji najis, pesakit perlu mengumpul sampel najis yang akan dihantar ke makmal untuk dianalisis. Juruteknik akan menggunakan mikroskop untuk mencari bahagian cacing seperti telur atau segmen cacing yang dipanggil proglottids. Setiap jenis cacing boleh dikenal pasti berdasarkan ciri-ciri tertentu, termasuk saiz, bentuk, dan struktur dalaman. Ia mungkin mengambil masa beberapa hari untuk ujian ini selesai dan hasilnya akan dikembalikan kepada doktor.

Ujian najis boleh diselesaikan dalam pelbagai cara tetapi dalam kebanyakan kes dilakukan dengan meletakkan bahan najis dalam bekas plastik steril. Dalam kebanyakan kes, makmal akan mempunyai bilik mandi yang boleh digunakan oleh pesakit untuk menyediakan sampel. Jika dilakukan di rumah, makmal akan meminta sampel najis dihantar dalam masa satu atau dua jam daripada pengumpulannya melainkan ia boleh disimpan dengan betul-sama ada melalui penyejukan atau dengan pengawet cecair. Sampel juga mungkin perlu dikumpulkan dalam beberapa hari, kerana Pusat Kawalan Penyakit mengesyorkan agar tiga sampel berbeza diuji.

Ujian Darah

Jangkitan cacing pita ikan (Diphyllobothrium latum) boleh menyebabkan kekurangan vitamin B12 yang boleh menyebabkan anemia. Seorang doktor boleh memerintahkan ujian darah untuk memeriksa komplikasi ini. Ujian darah lain juga boleh digunakan, tetapi ini tidak biasa.

Ujian fizikal

Peperiksaan fizikal mungkin tidak menunjukkan apa-apa untuk kebanyakan jangkitan cacing pita, walaupun penting untuk membincangkan sebarang tanda dan gejala baharu, walaupun ia tidak berkaitan dengan saluran penghadaman. Dalam kes sistiserkosis (jangkitan dengan cacing pita babi) terdapat potensi untuk membentuk sista di bawah kulit. Seorang doktor mungkin dapat merasakan sista ini semasa peperiksaan fizikal.

Dalam kes jangkitan cacing pita daging lembu, Taenia saginata, ada kemungkinan telur boleh ditemui semasa pemeriksaan kawasan perianal (kulit sekitar dubur). Telur mungkin dikumpul dengan meletakkan sekeping pita selofan pada kawasan perianal. Telur akan melekat pada pita, dan pita boleh diletakkan pada slaid untuk pemeriksaan di bawah mikroskop.

Pengimejan

Dalam kes jangkitan cacing pita babi yang telah merebak ke luar usus dan ke dalam organ dan tisu badan yang lain, ujian pengimejan mungkin diperlukan untuk mencari sista dan menentukan sama ada terdapat sebarang kerosakan lain.

Menurut Manual Merck, ujian najis mungkin tidak positif untuk cacing pita babi dalam 50 peratus atau lebih orang yang mempunyai sistiserkosis. Dua ujian pengimejan yang sering digunakan untuk mendiagnosis cysticercosis atau neurocysticercosis pada orang yang mempunyai simptom jangkitan dalam sistem saraf ialah imbasan tomografi (CT) yang dikira dan pengimejan resonans magnetik (MRI).

CT Scan

Imbasan CT ialah sejenis X-ray yang digunakan untuk mengambil imej organ, tisu, dan struktur di dalam badan. Persediaan untuk ujian ini mungkin termasuk berpuasa selama beberapa jam sebelum itu. Pewarna kontras boleh diberikan melalui IV untuk melihat bahagian tertentu badan dengan lebih baik.

Ujian ini biasanya melibatkan baring di atas meja yang akan meluncur ke dalam mesin CT. Mesin akan berputar untuk mengambil imej, dan adalah penting untuk kekal diam atau menahan nafas pada masa-masa seperti yang diarahkan oleh juruteknik.

MRI

MRI ialah ujian pengimejan yang boleh digunakan untuk melihat struktur di dalam badan, termasuk tulang belakang dan otak. Ia tidak menyakitkan dan tidak invasif, walaupun dalam beberapa kes pewarna kontras boleh diberikan dalam IV untuk mendapatkan pandangan yang lebih baik tentang bahagian tertentu badan.

Pesakit akan berbaring di atas meja yang meluncur ke dalam mesin MRI, yang merupakan tiub besar. Penyumbat telinga atau fon kepala mungkin ditawarkan kerana mesin mungkin mengeluarkan bunyi bising tertentu.

Diagnosis Berbeza

Kebanyakan orang yang menghidap jangkitan cacing pita tidak mempunyai simptom, tetapi jika terdapat simptom gastrousus seperti cirit-birit dan sakit perut, mungkin perlu menolak keadaan pencernaan yang lain seperti:

• apendiks
• enteritis (keradangan usus kecil)
• keradangan pundi hempedu
• gastroenteritis
• sindrom usus besar (IBS)

Dalam kes cysticercosis dan neurocysticercosis (apabila sistem saraf pusat terjejas kerana jangkitan merebak), mungkin perlu untuk menolak keadaan yang boleh menyebabkan gejala di bahagian lain badan di luar saluran penghadaman dan/atau dalam sistem saraf pusat, termasuk:

• abses otak
• ensefalitis
• epilepsi
• meningitis
• ketumbuhan