Ahli sosiologi menggunakan istilah “purata” untuk menggambarkan norma sosial
:max_bytes(150000):strip_icc()/children-on-a-school-field-trip-in-nature-528905013-591fc8a55f9b58f4c0e41331.jpg "Apakah yang Dipertimbangkan oleh Ahli Sosiologi sebagai “Kanak-kanak Purata?”")
Istilah “kanak-kanak biasa” berkaitan, bukan dengan prestasi akademik, tetapi dengan populariti. Ia adalah istilah khusus yang digunakan oleh penyelidik yang berminat dalam sosiometrik (kajian status sosial). Penyelidik sosiometrik meneroka status kanak-kanak dengan menjalankan tinjauan dan memberikan satu daripada lima label:
- Ditolak
- Diabaikan
- Purata
- Popular
- kontroversi
Dalam tinjauan yang dijalankan dalam kalangan rakan sebaya, kanak-kanak diminta menilai kumpulan rakan sebaya mereka (biasanya kelas mereka) dengan menjawab soalan seperti:
- Siapakah tiga kawan baik anda dalam kumpulan ini?
- Apakah tiga orang dalam kumpulan ini yang PARANG anda kagumi?
- Apakah tiga orang dalam kumpulan ini paling suka pergi berkelah?
Apakah Maksud Menjadi Purata?
Kanak-kanak sederhana ialah kumpulan perbandingan di sebelah mana semua status sosiometrik yang lain — diabaikan, ditolak, popular dan kontroversi — dibandingkan. Hasilnya, seseorang boleh memahami kualiti unik kanak-kanak biasa dengan mempelajari ciri-ciri kanak-kanak dalam empat kategori lain.
Kanak-kanak biasa cenderung untuk bersekolah dengan baik. Mereka tidak dianggap sebagai pemimpin mahupun pengikut dan tidak menonjol dari segi pencapaian atau tingkah laku mereka. Mereka agak disukai oleh sesetengah rakan sebaya dan agak tidak disukai oleh orang lain. Walaupun kemahiran sosial dan tingkah laku mereka tidak begitu hebat seperti dalam kumpulan “popular”, kanak-kanak yang mempunyai skor purata biasanya cekap dari segi sosial.
Kelebihan dan Kekurangan Menjadi Purata
Kanak-kanak yang termasuk dalam kategori sosiometrik yang lain mungkin mengalami penolakan atau — di sebalik syiling — daripada jangkaan yang terlalu tinggi. Bagi kanak-kanak yang sederhana, isu ini tidak menjadi kebimbangan.
Kebanyakan kanak-kanak biasa boleh berjaya dalam bidang mereka sendiri.
Mereka mungkin merasa mudah untuk berkawan, mengurus tuntutan sekolah dan tetapan sosial, dan mengurus jangkaan sekolah dan kerja yang semakin meningkat tanpa banyak kesukaran.
Sebaliknya, kanak-kanak yang “sederhana” jarang menjadi pemimpin. Begitu juga, mereka tidak mungkin menonjol sebagai mempunyai bakat yang sangat kuat dalam bidang seperti pengucapan awam, sukan atau seni. Akibatnya, mereka mungkin tidak mempunyai peluang atau memandu untuk mengatasi halangan, maju dalam bidang minat mereka atau menghadapi cabaran yang tidak dijangka.
