Kepercayaan Ketabahan dan Pengalaman

Ketabahan kepercayaan ialah kecenderungan untuk berpegang pada kepercayaan walaupun bukti membuktikan kepercayaan tersebut salah. Ini bukan keadaan patologi, tetapi tingkah laku manusia yang wujud.

Mereka akan menumpukan pada pengalaman yang menyokong pandangan mereka tetapi akan mengabaikan sebarang pengalaman, termasuk pengalaman mereka sendiri, yang memberikan bukti bahawa mereka salah.Mereka akan melakukan perkara yang sama dengan jenis bukti lain juga.

Jenis Kepercayaan Ketabahan

Terdapat tiga jenis utama ketabahan kepercayaan:

1) Tanggapan kendiri – Kepercayaan tentang diri, termasuk apa yang dipercayai tentang kebolehan dan kemahirannya, termasuk kemahiran sosial, dan imej badan.

2) Tanggapan sosial – Kepercayaan tentang orang lain tertentu, contohnya, kawan baik atau ibu bapa.

3) Teori sosial – Kepercayaan tentang cara dunia berfungsi, termasuk cara orang berfikir, merasa, bertindak dan berinteraksi.

Kepercayaan teori sosial boleh dipelajari sama ada secara tidak langsung atau langsung. Ini bermakna bahawa mereka boleh dipelajari melalui pengalaman sebagai ahli masyarakat tertentu (sosialisasi) atau mereka boleh diajar.

Jika dipelajari secara tidak langsung, kanak-kanak cenderung untuk mempelajari apa yang diharapkan daripada mereka dan orang lain hanya dengan pemerhatian dan dengan menjadi ahli masyarakat yang mengambil bahagian. Mereka akan belajar apa yang dimaksudkan untuk menjadi seorang anak lelaki, seorang anak perempuan, seorang lelaki, seorang wanita, dan tingkah laku yang sesuai dengan pelbagai peranan ini. Jika dipelajari secara langsung, kanak-kanak—dan orang dewasa—diajar perkara yang perlu dipercayai. Mereka mungkin diajar di gereja, di sekolah, atau oleh ibu bapa mereka.

Ini mungkin boleh menjelaskan sebab selalunya sukar untuk membuat orang memahami kebolehan dan kanak-kanak berbakat.