Pengambilan Utama
- Penyelidikan menunjukkan bahawa tahap pendapatan terus menjadi penghalang paling ketara kepada vaksinasi.
- Golongan muda nampaknya lebih terjejas oleh status sosioekonomi dan tahap pendidikan apabila mendapat vaksin.
- Perlindungan insurans adalah faktor pendorong untuk akses kepada vaksin tertentu untuk orang yang berumur 65 tahun ke atas.
Pandemik COVID-19 telah membawa lebih banyak kesedaran tentang cabaran teragak-agak vaksin, dan tumpuan yang lebih tinggi telah menguatkan perkara yang telah lama diketahui oleh pegawai kesihatan awam dan pakar perubatan: Terdapat jurang dalam vaksinasi untuk penyakit yang boleh dicegah. Jurang ini didorong oleh faktor tertentu, termasuk kaum dan tahap pendapatan.
Satu kajian baru yang diterbitkan dalam American Journal of Preventative Medicine menunjukkan bahawa walaupun pematuhan vaksin semakin meningkat di kalangan orang dewasa, masih terdapat jurang yang ketara yang boleh dikaitkan kembali kepada empat faktor: status sosioekonomi (SES), insurans kesihatan, tahap pendidikan dan bangsa/ etnik.
Apa yang Ditinjau Kajian
Kajian itu termasuk maklum balas yang dilaporkan sendiri daripada 31,539 orang dewasa berumur lebih dari 18 tahun di Amerika Syarikat sebagai sebahagian daripada Tinjauan Temuduga Kesihatan Kebangsaan (NHIS).
Para peserta dalam kajian itu melaporkan sama ada mereka telah menerima vaksin influenza tahunan, serta vaksin tetanus, difteria, dan pertusis aselular (Tdap) mereka, dari 2010 hingga 2019. Orang dewasa yang berumur lebih 65 tahun juga melaporkan sama ada mereka mendapat pneumokokal dan kayap vaksin (zoster).
Demografi yang berumur lebih 65 tahun adalah 30% lebih berkemungkinan daripada orang yang lebih muda untuk mendapatkan vaksin selesema, tanpa mengira kaum, status ekonomi, tahap pendidikan atau status insurans kesihatan.
Apabila penyelidik menyemak data, terdapat perbezaan antara kumpulan demografi dalam semua kategori.
Dengan pelaksanaan Akta Penjagaan Mampu Milik (ACA)—yang mengurangkan atau menghapuskan kos untuk banyak vaksin—pegawai kesihatan awam berharap untuk melihat peningkatan pematuhan vaksin. Walaupun angka itu menunjukkan bahawa ia mempunyai keseluruhan, individu berpendapatan rendah dan kaum dan etnik minoriti masih ketinggalan dalam kadar vaksinasi walaupun dengan peningkatan perlindungan insurans kesihatan.
Tahap Pendapatan Rendah
Kos adalah penghalang yang terkenal untuk menerima rawatan perubatan. Kajian itu berdasarkan status sosioekonomi pada tahap kemiskinan persekutuan-yang kini $25,750 setahun untuk empat keluarga. Tidak mengejutkan, apabila pendapatan meningkat, kadar vaksinasi juga meningkat.
Hanya 21.6% orang yang memperoleh kurang daripada 100% daripada FLP mendapat pukulan Tdap, berbanding 35.1% bagi orang yang memperoleh lebih daripada 200% daripada tahap kemiskinan persekutuan. Jurang adalah lebih kecil sedikit untuk vaksin influenza (35.5% untuk orang yang memperoleh kurang daripada 100% daripada paras kemiskinan persekutuan berbanding 42.9% dalam kalangan orang yang mencapai lebih daripada 200% daripada paras kemiskinan persekutuan). Insentif vaksin selesema, seperti suntikan percuma di farmasi atau melalui insurans, mungkin telah membantu mengecilkan jurang.
Hanya 53.3% daripada mereka yang hidup di bawah paras kemiskinan persekutuan mendapat vaksin pneumokokal, berbanding 71.1% daripada mereka yang berpendapatan lebih daripada 200% daripada paras kemiskinan persekutuan. Untuk vaksin kayap, hanya 24.9% daripada mereka yang hidup di bawah paras kemiskinan persekutuan mendapat suntikan berbanding 46.5% daripada mereka yang hidup di atasnya.
Kajian itu juga menunjukkan sepanjang kajian (2010 hingga 2019), faktor sosioekonomi nampaknya kurang berpengaruh, yang mana penyelidik mengaitkan dengan pelaksanaan BPR pada 2014.
Pendapatan Sebenar lwn Perceived
Tahap pendapatan sebenar seseorang pastinya memainkan peranan dalam keupayaan mereka untuk mengakses vaksin, tetapi tahap pendapatan mereka mungkin juga menjadi faktor.
Dalam kajian baru-baru ini, para penyelidik menyatakan bahawa beberapa doktor penjagaan primer teragak-agak untuk mengesyorkan vaksin yang mungkin tidak dilindungi di bawah Medicare Part B jika mereka menganggap pesakit mengalami kesulitan kewangan.
Kekurangan Insurans Kesihatan
Satu harapan untuk BPR adalah bahawa ia akan membawa kepada akses yang lebih baik kepada dan penerimaan vaksin, dan ia mungkin mempunyai kesan: Kajian mendapati bahawa orang dewasa di bawah umur 65 tahun yang tidak mempunyai insurans kesihatan adalah separuh berkemungkinan mendapat suntikan selesema atau vaksin Tdap daripada orang yang dilindungi oleh insurans swasta.
Jurang adalah lebih kecil dalam kategori orang yang diinsuranskan. Sebagai contoh, terdapat hanya 5% perbezaan dalam kadar vaksinasi selesema antara orang yang menggunakan Medicaid atau insurans awam berbanding dengan orang yang diinsuranskan secara persendirian. Untuk vaksin Tdap, terdapat jurang 10%.
Jurang yang lebih ketara dilihat sekali lagi dalam kumpulan umur lebih 65 tahun. Sesetengah vaksin, seperti suntikan Tdap dan kayap, hanya dilindungi oleh Medicare Bahagian D, yang memerlukan kos tambahan. Ini mungkin menyebabkan orang ramai lebih cenderung untuk melangkau tangkapan ini.
Sebaliknya, kadar vaksin selesema dan pneumokokal adalah lebih tinggi dalam kumpulan umur ini, mungkin kerana suntikan ini dilindungi di bawah Medicare Bahagian B.
Pesakit dengan Medicare Advantage—yang termasuk Bahagian D—mempunyai kadar yang lebih tinggi untuk semua vaksinasi dan kadarnya hanya berbeza sedikit berbanding orang yang mempunyai insurans persendirian. Mereka yang tidak diinsuranskan ketinggalan jauh di belakang, dengan jurang hampir 45% dalam kadar vaksinasi selesema berbanding dengan orang yang diinsuranskan secara persendirian.
Peningkatan Keseluruhan
Walaupun membuktikan bahawa terdapat perbezaan yang mesti ditangani, kajian itu menunjukkan bahawa kadar vaksinasi meningkat secara keseluruhan.
Penyelidik berteori bahawa kenaikan itu mungkin disebabkan oleh BPR kerana semua syarikat insurans swasta melindungi vaksin tanpa perkongsian kos. Ia juga mungkin disebabkan oleh peningkatan akses kepada vaksin melalui farmasi atau peruncit tempatan.
Peringkat Pendidikan
Tahap pendidikan nampaknya merupakan faktor yang lebih besar untuk golongan muda berbanding mereka yang berumur lebih dari 65 tahun. Dalam kumpulan yang lebih muda, golongan yang berpendidikan kolej adalah 16% lebih berkemungkinan mendapat vaksin selesema berbanding mereka yang tidak mempunyai diploma sekolah tinggi dan 11% lebih banyak. berkemungkinan mendapat pukulan daripada rakan sebaya mereka yang berpendidikan tinggi. Peratusan adalah serupa untuk vaksin Tdap.
Melebihi umur 65 tahun, perbezaan dalam vaksin selesema menurun kepada kurang daripada 8% antara graduan kolej dan mereka yang tidak mempunyai diploma sekolah tinggi, dan terdapat perbezaan kurang daripada 5% antara graduan kolej dan graduan sekolah menengah. Kadar vaksin pneumokokus adalah lebih ketat, dengan hanya 1% perbezaan antara lepasan kolej dan sekolah menengah.
Walau bagaimanapun, terdapat jurang yang lebih luas berdasarkan tahap pendidikan untuk vaksin kayap—hampir 20%—yang mungkin disebabkan oleh vaksin kayap tidak dilindungi oleh Medicare Bahagian B.
Bangsa dan Etnik
Kadar vaksinasi mengikut kaum dan etnik juga menunjukkan jurang perbezaan, kebanyakannya sudah didokumentasikan dengan baik.
Orang Asia di bawah umur 65 tahun adalah yang paling berkemungkinan mendapat suntikan selesema mereka (sebanyak hampir 9% berbanding orang Kulit Putih dan 15% lebih ramai daripada masyarakat Hitam dan Hispanik). Bagi Tdap, orang kulit putih di bawah umur 65 tahun adalah yang paling berkemungkinan mendapat vaksin, manakala orang kulit hitam dalam kumpulan umur tersebut adalah yang paling kecil kemungkinannya.
Dalam kumpulan lebih 65 tahun, orang kulit putih lebih berkemungkinan mendapat vaksin untuk semua kemungkinan penyakit atau jangkitan.
Walaupun terdapat beberapa variasi dalam kadar vaksinasi selesema, perbezaan terbesar antara kaum atau etnik pada orang yang berumur lebih dari 65 tahun adalah dalam vaksin pneumokokal dan kayap.
Bagi vaksin pneumokokus, terdapat perbezaan 13% antara orang Kulit Putih dan orang Kulit Hitam, dan perbezaan 22% antara orang Kulit Putih dan orang Asia. Untuk pukulan kayap, terdapat jurang 16% antara orang Kulit Putih dan orang Kulit Hitam, jurang 18% antara orang Kulit Putih dan Hispanik, dan jurang 10.5% antara orang Kulit Putih dan Asia.
Walaupun cadangan itu dilaporkan adalah sama untuk semua kumpulan kaum dan etnik, kepercayaan doktor dari segi sejarah lebih rendah untuk komuniti Kulit Hitam dan Hispanik. Akses yang dirasakan juga boleh menjadi penghalang, kerana kumpulan ini diperhatikan kurang berkemungkinan pergi ke pejabat bukan perubatan (seperti farmasi) untuk mendapatkan vaksin, menjadikan akses lebih kompleks dan berpotensi mahal.
