Kadar penyakit kelamin (STD) di Amerika Syarikat semakin meningkat. Dari 2013 hingga 2014 sahaja, bilangan kes sifilis melonjak daripada 56,482 kepada 63,450, manakala jangkitan gonorea meningkat secara berterusan dari tahun ke tahun sejak 2009.
Paling menarik, bilangan kes klamidia telah meningkat hampir dua kali ganda dalam tempoh satu dekad, meningkat daripada 929,462 pada 2004 kepada 1,441,789 menjelang 2014.
Walaupun diketahui umum bahawa STD boleh meningkatkan risiko seseorang untuk mendapat HIV dengan ketara, ramai orang masih tidak memahami sepenuhnya mengapa ini berlaku atau cara STD boleh memudahkan jangkitan—walaupun dalam aktiviti berisiko rendah seperti seks oral. Fakta bahawa kebanyakan penyakit ini masih tidak didiagnosis hanya menambah kemungkinan untuk dijangkiti.
Walaupun jelas bahawa jangkitan ulseratif seperti sifilis—yang boleh nyata dengan kudis terbuka pada alat kelamin—menyediakan laluan mudah untuk mengakses virus, sekitar 20% kes tidak mempunyai kudis. Lebih-lebih lagi, ulser sifilis dalam rektum atau serviks selalunya terlepas atau tidak disedari sepenuhnya, mewujudkan tetingkap peningkatan kerentanan untuk tempoh jangkitan utama (kira-kira 3-6 minggu).
Tetapi adakah ini bermakna jangkitan ulseratif seperti sifilis entah bagaimana “lebih teruk” daripada STD lain apabila ia berkaitan dengan HIV? Mari kita lihat tiga sebab mengapa ini mungkin tidak berlaku.
:max_bytes(150000):strip_icc()/a-young-couple-kissing-in-bed-769718907-5a8ae497ae9ab800375a0c5a.jpg)
STD Secara Aktif “Merekrut” Sel untuk HIV Dijangkiti
Setiap kali patogen (iaitu, agen penyebab penyakit) memasuki badan, sistem imun akan segera diaktifkan, menghasilkan tindak balas keradangan yang semula jadi. Keradangan berlaku hanya kerana fungsi imun disepak ke gear tinggi, menghasilkan sejumlah besar sel imun untuk mengasingkan dan membunuh patogen.
Dalam jangkitan setempat, seperti STD, sel pertahanan seperti sel T CD4 dan CD8 direkrut ke barisan hadapan. Sel T CD4 ialah sel “pembantu” yang pada asasnya mengarahkan sel T CD8 “pembunuh” untuk meneutralkan patogen.
Ironinya adalah bahawa sel-sel yang dimaksudkan untuk memberi isyarat serangan-sel CD4-adalah yang lebih disukai disasarkan oleh HIV untuk jangkitan. Oleh itu, lebih kuat serangan patogenik, lebih banyak sel sasaran direkrut dan lebih besar kemungkinan HIV akan dapat menembusi pertahanan imun utama badan.
Itulah sebabnya aktiviti bakteria di bawah kulup zakar boleh meningkatkan potensi pemerolehan HIV kerana pengumpulan bakteria boleh mencetuskan tindak balas imun.
Jadi, walaupun STD tidak menjejaskan tisu alat kelamin, rektum atau tekak dengan ketara, kepekatan sel imun yang tinggi di tapak jangkitan memberikan peluang HIV yang lebih besar untuk berkembang maju, terutamanya jika jangkitan itu tidak dirawat.
STD Meningkatkan Kepekatan HIV dalam Cecair Genital
Dengan cara yang sama seperti STD boleh meningkatkan kerentanan seseorang kepada HIV, STD juga boleh meningkatkan risiko seseorang untuk menularkan virus kepada orang lain. Keradangan adalah, sekali lagi, punca utama, di mana sel imun secara agresif direkrut ke tapak jangkitan setempat.
Apabila ini berlaku, proses yang dipanggil “penumpahan HIV” boleh berlaku. Ini ditakrifkan sebagai pengaktifan semula HIV yang tidak aktif secara tiba-tiba, yang sehingga ini telah berehat dalam takungan selular tersembunyi. Akibat penumpahan ini, HIV yang baru diaktifkan boleh membiak dan menyusup ke dalam cecair faraj dan air mani, meningkat dalam jumlah yang jauh melebihi apa yang akan berlaku tanpa STD.
Menurut meta-analisis 2008 dari Sekolah Kesihatan Awam dan Perubatan Keluarga Universiti Cape Town, penumpahan HIV dalam saluran kemaluan hampir dua kali ganda akibat jangkitan gonorea atau klamidia yang aktif.
Lebih teruk lagi, ia boleh berbuat demikian sama ada seseorang sedang dirawat untuk HIV atau tidak. Penyelidikan telah menunjukkan bahawa, dengan kehadiran jangkitan seksual, seseorang yang menjalani terapi HIV boleh mempunyai virus yang boleh dikesan dalam rembesan alat kelamin walaupun beban virus dalam darah mereka ditindas sepenuhnya.
Sesetengah STD Boleh Menyebabkan HIV “Melantun”
Salah satu matlamat utama terapi antiretroviral (ART) adalah untuk menyekat HIV sepenuhnya ke tahap yang tidak dapat dikesan. Dengan berbuat demikian, orang yang mempunyai HIV jauh lebih kecil kemungkinannya untuk menjangkiti orang lain. Malah, kebanyakan penyelidikan nampaknya menunjukkan bahawa orang yang dijangkiti HIV adalah lebih daripada 90% kurang berkemungkinan untuk menjangkiti pasangan yang komited dan tidak dijangkiti HIV jika menggunakan ART yang menindas sepenuhnya.
Walau bagaimanapun, jika orang itu mengalami pemulihan virus (iaitu, kembalinya aktiviti HIV secara tiba-tiba), risiko penularan boleh meningkat secara eksponen.
Menurut penyelidik dengan ANRS Perancis (Agensi Kebangsaan untuk Penyelidikan AIDS dan Hepatitis), penghidap HIV mempunyai risiko pemulihan virus hampir 200% lebih besar jika dijangkiti bersama sifilis. Secara purata, jangkitan sifilis primer mengakibatkan sekurang-kurangnya lima kali ganda peningkatan viral load pada lelaki yang dijangkiti HIV. Ini termasuk lelaki yang menggunakan ART berterusan, menindas sepenuhnya, dan berlaku tanpa mengira umur, orientasi seksual atau status imun (seperti yang diukur dengan kiraan CD4).
Ini menyerlahkan keperluan yang lebih besar untuk pengawasan sifilis dalam populasi berisiko tinggi, terutamanya lelaki yang melakukan hubungan seks dengan lelaki (MSM) yang menyumbang 83% daripada kes sifilis pada lelaki dan 30% daripada semua diagnosis HIV baharu di AS
Walaupun nampaknya tidak terdapat sebarang perkaitan antara STD lain dan risiko pemulihan virus, risiko penularan yang berterusan kekal tinggi pada orang yang tidak dirawat untuk HIV.
