Memahami Sindrom Pembaziran HIV

Sindrom pembaziran HIV ditakrifkan sebagai penurunan berat badan yang progresif dan tidak disengajakan yang dilihat pada pesakit HIV. Pusat Kawalan dan Pencegahan Penyakit (CDC) AS mengklasifikasikan pembaziran HIV sebagai keadaan yang menentukan AIDS pada tahun 1987, dan mencirikannya dengan kriteria berikut:

• Penurunan berat badan sekurang-kurangnya 10%
• Kehadiran cirit-birit atau kelemahan kronik;
• Demam yang didokumenkan
• Tempoh sekurang-kurangnya 30 hari
• Tidak boleh dikaitkan dengan keadaan serentak selain daripada jangkitan HIV itu sendiri

Pembaziran (cachexia) tidak boleh dikelirukan dengan penurunan berat badan, yang terakhir menunjukkan kehilangan berat badan. Sebaliknya, pembaziran merujuk kepada kehilangan saiz dan jisim badan, terutamanya jisim otot tanpa lemak. Ada kemungkinan, sebagai contoh, seseorang yang menghidap HIV kehilangan jisim otot yang ketara semasa mengalami peningkatan lemak badan.

punca

Semasa jangkitan HIV, badan boleh menggunakan banyak rizab tenaganya. Malah, kajian telah menunjukkan bahawa orang yang menghidap HIV-walaupun mereka yang sihat dan tanpa gejala-akan membakar 10% lebih kalori secara purata daripada orang yang tidak mempunyai jangkitan. Oleh kerana protein adalah lemak lebih mudah ditukar kepada tenaga daripada lemak, badan secara amnya akan memetabolismekan protein otot terlebih dahulu apabila bekalan sama ada habis atau tidak tersedia dalam darah.

Kekurangan protein serum boleh disebabkan oleh kekurangan zat makanan atau gangguan malabsorptif di mana badan tidak dapat menyerap nutrien. Dalam kes pembaziran HIV, cirit-birit kronik paling kerap dikaitkan dengan malabsorpsi nutrisi, dan mungkin akibat HIV itu sendiri kerana virus itu menyebabkan kerosakan pada tisu mukosa usus.

Kehilangan jisim otot secara beransur-ansur (dan kadang-kadang mendalam) ini paling kerap diperhatikan pada penghidap AIDS, walaupun ia boleh berlaku pada mana-mana peringkat jangkitan HIV.

Pembaziran HIV dan Terapi Antiretroviral

Sebelum kemunculan terapi antiretroviral gabungan (ART), prevalens pembaziran dianggarkan setinggi 37%. Namun, walaupun keberkesanan ART, pembaziran masih menjadi kebimbangan yang ketara, dengan beberapa kajian mencadangkan bahawa mana-mana dari 20% hingga 34% pesakit akan mengalami beberapa tahap pembaziran, walaupun tidak pada tahap bencana yang dilihat sebelum ini.

Walaupun ART diketahui dapat meningkatkan penurunan berat badan dan kekurangan zat makanan pada orang yang hidup dengan HIV, ia mungkin tidak semestinya menghalang kehilangan jisim otot atau menggantikannya sebaik sahaja berat badan dipulihkan. Lebih membimbangkan adalah hakikat bahawa kehilangan sebanyak 3% jisim otot boleh meningkatkan risiko kematian pada pesakit HIV, manakala kehilangan lebih daripada 10% dikaitkan dengan risiko empat hingga enam kali ganda lebih besar.

Rawatan dan Pencegahan

Pada masa ini tiada pendekatan piawai untuk merawat pembaziran HIV kerana selalunya terdapat faktor bertindih yang menyumbang kepada keadaan ini (cth; penyakit bersamaan, kesan rawatan dadah, kekurangan zat makanan). Walau bagaimanapun, terdapat garis panduan am untuk diikuti untuk menangani penurunan berat badan dan pembaziran dengan lebih berkesan pada orang yang mempunyai HIV:

• Permulaan ART untuk mengurangkan risiko jangkitan oportunistik, termasuk saluran gastrousus.
• Pelarasan diet untuk meningkatkan pengambilan kalori sebanyak 10% (dan sehingga 30% pada mereka yang pulih daripada penyakit). Keseimbangan pemakanan lemak, karbohidrat, dan protein harus kekal sama. Pendidikan pemakanan dan kaunseling harus diterokai bagi mereka yang mempunyai masalah berat badan (termasuk berat badan rendah atau sindrom metabolik) atau kekurangan akses kepada makanan yang sihat.
• Pastikan senaman yang kerap, memberi tumpuan kepada latihan rintangan untuk membina atau mengekalkan jisim otot.
• Walaupun keberkesanan terapi penggantian testosteron masih tidak jelas dalam kes pembaziran HIV, ia mungkin dipanggil dalam keadaan di mana kekurangan testosteron (hipogonadisme) diperhatikan.
• Produk pemakanan cecair (seperti Boost VHC, Ensure Plus atau Nestlé Nutren) mungkin membantu mereka yang mengalami kesukaran makan makanan pejal atau mereka yang makan tetapi tidak dapat menambah berat badan. Walau bagaimanapun, seperti semua suplemen pemakanan, ini tidak bertujuan untuk menggantikan diet yang betul dan seimbang.
• Walaupun multivitamin harian disyorkan untuk memastikan pengambilan diet yang ideal, terdapat sedikit bukti yang menunjukkan bahawa suplemen mikronutrien individu mempunyai sebarang kesan atau faedah dalam kes pembaziran HIV (dan mungkin, sebenarnya, memburukkan cirit-birit dan malabsorpsi jika diambil secara berlebihan).
• Sekiranya cirit-birit yang berterusan atau kronik, penyiasatan klinikal dan diagnostik disyorkan untuk mengenal pasti punca yang mungkin. Ubat anti-cirit-birit perlu ditetapkan untuk membantu melegakan atau mengurangkan keterukan cirit-birit dan gangguan usus. Dadah Mytesi (crofelemer) telah diluluskan oleh Pentadbiran Makanan dan Ubat-ubatan AS pada tahun 2012 untuk rawatan cirit-birit pada penghidap HIV.
• Dalam kes pembaziran yang teruk, penggunaan hormon pertumbuhan manusia (HGH) boleh membantu memulihkan jisim otot dalam beberapa kes, walaupun rawatannya sangat mahal dan kesannya cenderung berkurangan sebaik sahaja rawatan dihentikan.