Bagaimana Trauma Antara Generasi Berfungsi?

Trauma antara generasi ialah teori bahawa trauma boleh diwarisi kerana terdapat perubahan genetik dalam DNA seseorang. Perubahan daripada trauma tidak merosakkan gen (perubahan genetik). Sebaliknya, mereka mengubah cara gen berfungsi (perubahan epigenetik).

Epigenetik ialah kajian tentang kesan persekitaran dan tingkah laku terhadap gen. Sebagai contoh, pada tahun 2008, penyelidik mendapati perkaitan antara pendedahan pranatal kepada kebuluran dan risiko penyakit dewasa kelak anak. Keturunan dalam kajian itu mempunyai kurang metilasi DNA (proses biologi yang mengawal bagaimana gen dinyatakan) gen IGF2 yang dicetak. Kajian tambahan telah menyokong idea bahawa pendedahan nenek moyang kepada trauma boleh memberi kesan kepada generasi akan datang.

Walaupun begitu, ilmu epigenetik masih di peringkat awal. Penyelidikan lanjut diperlukan untuk menentukan secara pasti sama ada trauma ibu bapa—atau datuk nenek—boleh diturunkan secara turun-temurun. Berikut ialah gambaran keseluruhan tentang apa yang diketahui tentang teori trauma antara generasi.

Apakah Trauma Antara Generasi?

Trauma ialah tindak balas emosi seseorang terhadap peristiwa tragis (contohnya, kemalangan, keganasan seksual dan bencana alam). Trauma jangka panjang ditandai dengan mengimbas kembali, emosi yang tidak dapat diramalkan, dan gejala fizikal seperti loya dan sakit kepala.

Walaupun kajian epigenetik telah menemui korelasi antara trauma pranatal dan prakonsepsi dan metilasi gen dalam keturunan, tidak semua saintis bersetuju dengan penemuan itu.

Kritikan

Kajian pada tahun 2015 mengenai pendedahan Holocaust dan kesan antara generasi mendapati perkaitan antara trauma prakonsepsi dan perubahan epigenetik pada induk dan anak. Walau bagaimanapun, kajian itu dikritik kerana saiz sampelnya yang kecil dan kerana penyelidik mengkaji darah dan subset kecil gen.

Kritikan yang lebih umum ialah ahli epigenetik sosial membuat tuntutan yang meluas dengan memberi tumpuan kepada epigenetik dalam biologi dan mengabaikan fakta yang telah ditetapkan tentang genetik dan biologi sel.

Penyelidikan Epigenetik dan Trauma

Bidang epigenetik tertumpu pada cara tingkah laku dan persekitaran mempengaruhi cara gen anda berfungsi. Perubahan genetik mempengaruhi protein yang dibuat, dan perubahan epigenetik mempengaruhi ekspresi gen untuk menghidupkan atau mematikan gen.

Terdapat beberapa kajian pemerhatian tentang cara mengalami kebuluran secara pranatal mempengaruhi keturunan. Para penyelidik mendapati korelasi yang konsisten antara pendedahan pranatal kepada kebuluran dan indeks jisim badan dewasa (BMI), diabetes, dan skizofrenia.

Satu lagi kajian pada 2018 mendapati bahawa keturunan lelaki tentera Perang Saudara yang menghabiskan masa sebagai tawanan perang (POW) lebih berkemungkinan mati lebih awal selepas umur 45 tahun berbanding orang yang bapanya bukan tawanan perang. Para penyelidik membuat kesimpulan bahawa tekanan bapa boleh menjejaskan generasi akan datang dan kesannya mungkin berlaku melalui saluran epigenetik.

Kesan Jangka Panjang

Telah diketahui bahawa trauma boleh mempengaruhi kesihatan psikologi, emosi dan fizikal seseorang sepanjang hayat. Jika trauma boleh diturunkan secara epigenetik, masuk akal bahawa ia boleh mempunyai potensi untuk mempengaruhi kehidupan generasi akan datang juga.

Kesan jangka panjang yang berpotensi akibat trauma termasuk:

• Disregulasi emosi
• Kebas atau detasmen daripada pemikiran, tingkah laku dan ingatan
• Gangguan tidur
• Gangguan penggunaan bahan
• Gejala fizikal, seperti gastrousus, kardiovaskular, neurologi, muskuloskeletal, pernafasan, dan gejala dermatologi
• Hiperarousal/hypervigilance
• Fikiran dan ingatan yang mengganggu
• Pencetus dan imbas kembali
• Pemisahan, penyahpersonalisasian, dan penyahrealisasian
• Mencederakan diri sendiri

Gangguan tekanan akut ialah tindak balas tekanan biasa yang biasanya hilang dalam masa empat minggu. Pada masa itu, seseorang mungkin mengalami simptom seperti rasa terharu, perlu bercakap tentang trauma yang mereka alami, hipervigilansi, dan mengelak.

Gangguan Tekanan Selepas Trauma

Gangguan tekanan selepas trauma (PTSD) adalah keadaan kesihatan mental yang berkembang selepas trauma. Dalam kes ini, gejala seseorang bertahan lebih lama daripada empat minggu dan merangkumi beberapa kategori.

Untuk didiagnosis dengan PTSD, seseorang mesti mempunyai sembilan daripada 14 simptom dalam kategori berikut:

• Pencerobohan
• Mood negatif
• Pemisahan
• mengelak
• Keghairahan

Mengatasi dan Rawatan

Pilihan rawatan untuk PTSD termasuk ubat dan psikoterapi. Setiap orang dengan keadaan ini akan bertindak balas secara berbeza terhadap rawatan yang berbeza.

Adalah penting untuk mencari penyedia kesihatan mental yang berpengalaman dengan PTSD dan memahami pelbagai kaedah rawatan—terutamanya jika terdapat gangguan yang wujud bersama seperti gangguan panik, kemurungan, gangguan penggunaan bahan dan keinginan untuk membunuh diri.

Antidepresan adalah ubat yang paling biasa digunakan untuk merawat PTSD. Ubat-ubatan ini boleh membantu dengan gejala seperti kesedihan, kebimbangan, kemarahan, dan kebas. Walau bagaimanapun, jika gejala anda termasuk gangguan tidur dan mimpi ngeri, doktor anda mungkin mempertimbangkan ubat lain untuk membantu menangani keperluan tersebut.

Psikoterapi untuk PTSD memberi tumpuan kepada mengenal pasti simptom dan pencetus, serta kemahiran belajar untuk menguruskannya. Terapi tingkah laku kognitif (CBT) adalah salah satu terapi yang digunakan untuk PTSD. CBT menggunakan strategi yang berbeza, termasuk:

• Terapi pendedahan: Secara beransur-ansur mendedahkan orang kepada trauma yang mereka alami dengan cara yang selamat untuk membantu mereka belajar bagaimana menghadapi dan mengawal ketakutan mereka

• Penstrukturan semula kognitif: Membantu orang ramai memahami kenangan traumatik mereka

Orang yang menghadapi stigma dan diskriminasi lebih terdedah kepada PTSD. Oleh itu, rawatan untuk trauma perlu disesuaikan dengan budaya dan kepercayaan seseorang. Penyedia perlu dimaklumkan tentang cara faktor seperti bangsa, status imigresen, ketidakamanan perumahan, kemiskinan, identiti jantina, orientasi seksual dan umur mempengaruhi trauma yang berterusan.

Trauma antara generasi mungkin wujud, tetapi sains epigenetik masih muda. Apa yang diketahui ialah sesetengah orang lebih terdedah kepada PTSD secara biologi, PTSD berleluasa, dan perubahan epigenetik boleh diterbalikkan. Bersama-sama, faktor ini menyerlahkan mengapa lebih banyak penyelidikan tentang trauma antara generasi diperlukan.

Adalah penting untuk mengenal pasti dan merawat trauma—sama ada ia turun-temurun atau tidak. Walaupun ubat dan psikoterapi terbukti sebagai terapi untuk PTSD, individu bertindak balas terhadap rawatan secara berbeza.

Ia juga penting bahawa doktor—terutama mereka yang bekerja dengan komuniti terpinggir—cekap budaya dan dapat mempertimbangkan cara diskriminasi dan ketidaksamaan menyumbang kepada trauma yang berterusan.

Jika anda mengalami trauma, cari penyedia kesihatan mental yang berpengalaman dengan PTSD dan yang boleh mengubah suai pelan rawatan agar sesuai dengan keperluan anda.

Soalan Lazim

Apakah contoh trauma antara generasi?

Penyelidik telah mengkaji beberapa kes sejarah di mana trauma berleluasa dalam populasi apabila orang mengalami peristiwa traumatik seperti kebuluran, peperangan dan pembunuhan beramai-ramai.

Bagaimanakah trauma diturunkan?

Trauma antara generasi dipercayai berpindah dari satu generasi ke generasi seterusnya melalui perubahan genetik kepada DNA seseorang selepas mereka mengalami trauma. Terdapat beberapa bukti bahawa penanda genetik ini diturunkan kepada keturunan seseorang.

Adakah PTSD diwarisi?

Genetik mungkin menjadikan sesetengah orang lebih terdedah secara biologi kepada PTSD. Di samping itu, penyelidikan epigenetik menunjukkan korelasi antara trauma ibu bapa dan perubahan dalam DNA anak.

Bidang epigenetik masih muda. Lebih banyak penyelidikan diperlukan dan penting kerana perubahan epigenetik boleh diterbalikkan.