Bagaimana Kebimbangan Perpisahan Dirawat

Orang yang mengalami gangguan kecemasan perpisahan berasa takut dan bimbang yang mendalam tentang perpisahan daripada orang yang mereka terikat secara emosi, seperti ibu bapa atau orang tersayang, atau dari rumah mereka.

Gejala gangguan kecemasan perpisahan adalah tidak seimbang dengan usia perkembangan seseorang dan menyebabkan kesukaran yang ketara dalam kehidupan seharian mereka. Untuk didiagnosis dengan gangguan itu, seorang profesional kesihatan mental akan menilai simptom seseorang terhadap kriteria diagnostik tertentu dan menolak keadaan kesihatan mental lain yang boleh menjelaskan simptom tersebut.

Rawatan yang paling biasa untuk gangguan kebimbangan pemisahan ialah psikoterapi, seperti terapi tingkah laku kognitif (CBT). Dalam sesetengah kes, ubat digunakan.

Berikut ialah perkara yang boleh anda jangkakan daripada rawatan untuk gangguan kecemasan perpisahan untuk diri sendiri atau orang tersayang.

Terapi

Terapi kognitif-tingkah laku (CBT) ialah pendekatan psikoterapi yang biasa digunakan untuk merawat kemurungan, gangguan kebimbangan dan gangguan kesihatan mental yang lain. Matlamat CBT adalah untuk mengajar seseorang cara berfikir, berkelakuan dan bertindak balas yang berbeza terhadap keadaan yang berkaitan dengan objek atau situasi yang menimbulkan kebimbangan atau ketakutan.

Terapi boleh dijalankan dengan individu sahaja atau dengan beberapa orang yang mempunyai gangguan yang sama (kumpulan CBT).

CBT telah ditunjukkan sebagai rawatan yang berkesan untuk gangguan kecemasan, termasuk gangguan kebimbangan pemisahan, pada kanak-kanak dan remaja. Ia selalunya pilihan rawatan pilihan, berbanding ubat preskripsi, oleh ibu bapa dan anak-anak.

Terapi Pendedahan

Terapi pendedahan ialah jenis CBT yang paling biasa digunakan untuk merawat gangguan kecemasan. Rawatan biasanya terbahagi kepada empat peringkat.

1. Arahan. Peringkat ini melibatkan orang yang mengalami gangguan kecemasan perpisahan, serta ibu bapa atau penjaga mereka, mempelajari cara terapi pendedahan berfungsi dan perkara yang boleh dijangkakan. Ini membantu menenangkan fikiran tentang terapi pendedahan—yang boleh menjadi idea yang memberi tekanan—akan.

2. Pembangunan hierarki. Peringkat ini melibatkan kemajuan secara beransur-ansur melalui satu siri pengalaman yang menimbulkan kebimbangan yang dicipta daripada pengalaman yang paling tidak menimbulkan kebimbangan kepada kebanyakan orang. Pengalaman ini akan khusus untuk setiap orang.

3. Pendedahan yang betul. Peringkat ini adalah di mana orang yang mengalami gangguan kecemasan perpisahan terdedah, mengikut urutan, kepada satu siri situasi yang menimbulkan kebimbangan. Pendedahan boleh secara peribadi (in vivo), yang merupakan pilihan pilihan, tetapi jika ini tidak mungkin pendedahan mungkin khayalan atau melalui penggunaan realiti maya.

4. Generalisasi dan penyelenggaraan. Di sinilah pelajaran yang dipelajari dalam terapi diperkukuh melalui orang yang mempunyai kebimbangan perpisahan yang terlibat dalam pendedahan berulang dalam situasi yang sama di luar terapi. Ini adalah peringkat penting kerana ia menguatkan bahawa orang yang mengalami kebimbangan perpisahan tidak perlu bergantung pada kehadiran ahli terapi untuk membantu mereka mengawal kebimbangan mereka.

Penyelidikan CBT

Satu kajian pada 2018 melihat kesan jangka panjang CBT pada kanak-kanak dan remaja yang mengalami gangguan kecemasan, termasuk gangguan kebimbangan pemisahan.

Kajian mendapati bahawa CBT berkesan dalam jangka panjang dengan kehilangan semua diagnosis kebimbangan inklusi dalam 53% peserta, kehilangan diagnosis kebimbangan utama dalam 63% peserta, serta pengurangan ketara dalam semua langkah gejala kebimbangan.

Kajian juga mendapati bahawa tidak terdapat perbezaan yang bermakna dalam keberkesanan rawatan antara CBT individu dan CBT kumpulan.

CBT Berfokuskan Emosi

Penyesuaian baharu kepada CBT, dipanggil CBT berfokuskan emosi (ECBT), telah dibangunkan khusus untuk kanak-kanak yang mengalami gangguan kebimbangan. Selain semua komponen CBT tradisional, ECBT juga melibatkan menangani defisit berkaitan emosi yang telah dikenal pasti dalam kalangan kanak-kanak dan belia yang mengalami gangguan kecemasan.

Semasa rawatan ECBT, kanak-kanak terdedah kepada senario di mana mereka akan cemas, serta senario di mana mereka mungkin merasakan emosi yang sukar dikawal, contohnya, kemarahan. Mereka kemudiannya disokong dalam cara mengurus pengalaman yang menimbulkan emosi ini.

Percubaan klinikal rawak 2014 yang melihat perbezaan antara kumpulan CBT dan kumpulan ECBT, mendapati tiada perbezaan yang signifikan antara kedua-dua pendekatan dalam mengurangkan kebimbangan pemisahan dan gejala kebimbangan keseluruhan.

Rawatan untuk Kanak-kanak Kecil

Kanak-kanak di bawah umur 7 tahun tidak mempunyai kebolehan yang dimiliki oleh kanak-kanak yang lebih tua untuk mengambil bahagian secara berkesan dalam terapi seperti CBT. Oleh itu, jenis intervensi lain diperlukan untuk merawat kanak-kanak yang lebih muda dengan berkesan.

Terapi Interaksi Ibu Bapa-Anak (PCIT)

Matlamat Terapi Interaksi Ibu Bapa-Anak (PCIT) adalah untuk membentuk semula corak interaksi antara ibu bapa dan anak-anak yang dikaitkan dengan pengekalan gejala yang dikaitkan dengan tingkah laku yang mengganggu.

PCIT telah disesuaikan untuk secara khusus membantu merawat gangguan kecemasan perpisahan dalam kalangan kanak-kanak kecil melalui penambahan teknik yang dipanggil Interaksi Terarah Berani (BDI).

Selain penciptaan tangga keberanian yang serupa dengan teknik yang digunakan dalam terapi pendedahan, BDI juga melibatkan pengajaran ibu bapa kemahiran “Lakukan” dan “Jangan” yang disesuaikan dengan keperluan khusus kanak-kanak yang mengalami gangguan kecemasan perpisahan. .

Sebagai contoh, ibu bapa digalakkan untuk menyimpan pujian mereka sehingga selepas anak mula menghampiri situasi perpisahan yang dielakkan sebelum ini. Ibu bapa juga digalakkan untuk menarik perhatian apabila anak-anak terlibat dalam tingkah laku negatif dan berasaskan kebimbangan, seperti mengadu atau merengek yang berlebihan.

Penyelidikan PCIT

Satu kajian melihat bagaimana rawatan PCIT yang disesuaikan berfungsi dengan 38 kanak-kanak berumur antara 4 dan 8-semua mereka memenuhi kriteria diagnostik untuk gangguan kecemasan pemisahan.

Kajian mendapati bahawa 73% daripada kanak-kanak yang telah dirawat dengan rawatan PCIT yang disesuaikan tidak lagi memenuhi kriteria untuk diagnosis gangguan kebimbangan pemisahan. Hasilnya sebahagian besarnya dikekalkan pada lawatan susulan 3 bulan. Ibu bapa kanak-kanak dalam kajian itu juga melaporkan penurunan ketara dalam tekanan mereka.

Ubat Preskripsi

Ubat jarang ditetapkan sebagai rawatan lini pertama kepada kanak-kanak yang mengalami gangguan kecemasan perpisahan kerana ia boleh menyebabkan kesan sampingan. Walau bagaimanapun, ia boleh menjadi sebahagian daripada pelan rawatan jika terapi sahaja tidak berkesan.

Pakar klinik mungkin menetapkan ubat di luar label, bermakna ia tidak diluluskan oleh Pentadbiran Makanan dan Ubat AS (FDA) untuk rawatan khusus gangguan kebimbangan pemisahan.

Jenis antidepresan tertentu telah terbukti berkesan dalam merawat gangguan kecemasan, termasuk gangguan kebimbangan pemisahan, pada kanak-kanak dan remaja. Mereka dianggap lebih berkesan apabila digunakan sebagai tambahan kepada terapi dan bukannya sendiri.

Gangguan kebimbangan, seperti gangguan kebimbangan pemisahan, mempunyai komorbiditi yang tinggi (kehadiran dua atau lebih gangguan) dengan gangguan kesihatan mental yang lain. Orang yang mengalami gangguan kebimbangan juga mungkin mengalami gangguan mood, seperti kemurungan, serta gangguan penggunaan bahan.

Kanak-kanak dan Remaja

Hanya beberapa ubat yang diluluskan oleh FDA untuk merawat gangguan keresahan pada kanak-kanak dan remaja, dan ia mungkin ditetapkan di luar label untuk keadaan lain seperti gangguan kebimbangan pemisahan.

Contohnya, Cymbalta (duloxetine) ialah perencat pengambilan semula serotonin-norepinephrine (SSNRIs) yang diluluskan oleh FDA untuk merawat gangguan kebimbangan umum (GAD) pada orang berumur 7 tahun ke atas.

Terdapat juga beberapa ubat yang diluluskan oleh FDA untuk merawat gangguan obsesif-kompulsif (OCD) pada kanak-kanak dan remaja.

• Anafranil (clomipramine). Antidepresan trisiklik (TCA) yang diluluskan untuk rawatan pada kanak-kanak berumur 10 tahun ke atas.

• Prozac (fluoxetine). Perencat pengambilan semula serotonin terpilih (SSRI) yang diluluskan untuk rawatan pada kanak-kanak berumur 7 tahun ke atas.

• Luvox (fluvoxamine). Perencat pengambilan semula serotonin terpilih (SSRI) yang diluluskan untuk rawatan pada kanak-kanak berumur 8 tahun ke atas.

• Zoloft (sertraline). Perencat pengambilan semula serotonin terpilih (SSRI) yang diluluskan untuk rawatan pada kanak-kanak berumur 6 tahun ke atas.

Kajian semula sistematik dan meta-analisis 2015 terhadap prospektif, rawak, kumpulan selari, percubaan terkawal SSRI dan SSNRI dalam pesakit pediatrik mendapati bahawa ubat-ubatan ini meningkatkan gejala gangguan kecemasan dan nampaknya diterima dengan baik.

Dewasa

Orang dewasa juga boleh diberi antidepresan untuk gangguan kecemasan tetapi, seperti kanak-kanak dan remaja, ubat-ubatan ini secara amnya dianggap lebih berkesan apabila digabungkan dengan terapi.

Kajian yang melihat secara khusus keberkesanan dan kecekapan rawatan tradisional pada orang dewasa dengan gangguan kecemasan perpisahan adalah terhad. Walau bagaimanapun, terdapat beberapa tanda bahawa rawatan konvensional yang digunakan untuk subjenis kebimbangan lain mungkin tidak begitu berkesan pada mereka yang mengalami gangguan kebimbangan pemisahan dewasa.

Kajian pada tahun 2011 mendapati bahawa mereka yang mengalami gangguan panik serta tanda-tanda dan gejala kebimbangan perpisahan pada masa dewasa mempunyai hasil yang lebih buruk apabila dirawat dengan ubat-ubatan berbanding mereka yang tidak mempunyai gejala ini.

Oleh itu, pilihan rawatan lain, termasuk ubat-ubatan, sedang disiasat untuk melihat sama ada mereka boleh memperbaiki rawatan orang dewasa dengan gangguan kecemasan perpisahan.

Viibryd (vilazodone) ialah agonis separa reseptor SSRI dan serotonin 1a (5HT1a). Percubaan vilazodone secara rawak dan terkawal plasebo pada tahun 2017 dalam gangguan kecemasan pemisahan dewasa tidak menunjukkan pemisahan yang ketara antara ubat dan plasebo pada 12 minggu tetapi melaporkan beberapa perbezaan dalam langkah kebimbangan lain.

Rawatan Alternatif

Penyelidikan tentang cara pendekatan kesihatan pelengkap boleh membantu seseorang menguruskan gangguan kecemasan adalah terhad.

Terdapat beberapa rawatan alternatif yang boleh mengurangkan gejala kebimbangan, tetapi ini tidak boleh digunakan sebagai pengganti psikoterapi dan/atau ubat-ubatan.

Meditasi

Penyelidikan mencadangkan bahawa mengamalkan meditasi boleh membantu mengurangkan kebimbangan dan kemurungan. Terdapat beberapa teknik yang boleh dicuba antaranya:

• Berada di lokasi yang tenang dengan sedikit gangguan yang mungkin
• Mengambil postur tertentu dan selesa, seperti duduk, berbaring, atau berjalan
• Mencari tumpuan perhatian, contohnya, perkataan atau set perkataan yang dipilih khas, objek atau sensasi nafas
• Mengamalkan sikap terbuka, sebagai contoh, membiarkan gangguan datang dan pergi secara semula jadi tanpa menilai mereka

Kajian 2012 terhadap 36 ujian mendapati bahawa 25 melaporkan hasil yang lebih baik untuk gejala kebimbangan dalam kumpulan meditasi berbanding kumpulan kawalan.

Walau bagaimanapun, adalah penting untuk ambil perhatian bahawa kebanyakan kajian hanya mengukur peningkatan dari segi simptom kebimbangan dan bukannya gangguan kecemasan seperti yang didiagnosis secara klinikal.

Gangguan kebimbangan perpisahan boleh berlaku pada kanak-kanak, remaja, dan orang dewasa. Gejala-gejala tersebut boleh menjejaskan kehidupan seseorang dan mengganggu aktiviti dan perhubungan seharian mereka.

Terdapat beberapa pilihan untuk merawat gangguan kecemasan perpisahan, termasuk pelbagai jenis terapi, ubat-ubatan, atau gabungan kedua-duanya. Sesetengah orang mungkin mendapati rawatan alternatif, seperti meditasi, membantu dalam menguruskan beberapa gejala mereka.

Jika anda bimbang bahawa anda atau anak anda mempunyai gejala kebimbangan perpisahan, berbincang dengan doktor anda. Mereka boleh merujuk anda kepada profesional kesihatan mental untuk penilaian.