Keberkahan sebagai Konstruk Sosial

Jika anda adalah ibu bapa kepada anak yang berbakat, kemungkinan besar anda mengalami kesukaran mendapatkan persekitaran akademik yang sesuai untuk anak anda. Anda juga mungkin telah diberitahu bahawa anak anda tidak benar-benar berbakat, bahawa semua kanak-kanak berbakat, atau tiada perkara seperti kebolehan.

Namun anda tahu bahawa anak anda lebih maju daripada majoriti rakan sebaya mereka. Anda juga sedar bahawa terdapat kanak-kanak lain yang lebih maju atau lebih maju daripada anak anda. Bukankah itu bermakna kebolehan wujud dan anak anda berbakat? Menurut sesetengah orang, tidak, itu bukan maksudnya. Sesetengah orang percaya bahawa bakat adalah apa yang mereka panggil pembinaan sosial.

Apakah Konstruk Sosial?

Ringkasnya, pembinaan sosial, atau pembinaan, adalah sesuatu yang datang dari fikiran manusia. Ia wujud hanya kerana masyarakat bersetuju ia wujud. Ini bermakna tanpa manusia “membina”nya, ia tidak akan wujud. Apabila kami menyebut “bina,” walaupun, kami tidak bermaksud membina, seperti kami membina bangunan atau perkara ketara yang lain. Maksud kami, kami sedang membina realiti. Itu tidak bermakna tiada realiti melainkan kita membinanya. Sebagai contoh, bangunan wujud di mana orang tinggal, tetapi ia sebenarnya lebih daripada sekadar bangunan. Semua yang kita fikirkan tentang bangunan tersebut adalah sebahagian daripada binaan sosial “rumah”. Oleh itu, pembinaan sosial merangkumi sikap dan kepercayaan kita. Rumah adalah lebih daripada sekadar rumah.

Sejarah Keberkahan

Istilah “berbakat” pertama kali digunakan pada tahun 1869 oleh Francis Galton, yang merujuk kepada bakat sebagai sifat yang ditunjukkan oleh pencapaian dewasa. Galton juga mengakui kanak-kanak “orang dewasa berbakat”, yang mewarisi “gen berbakat” dan oleh itu, mempunyai potensi untuk menjadi “orang dewasa berbakat” sendiri.Orang dewasa yang berbakat ialah mereka yang menunjukkan bakat luar biasa dalam beberapa domain, seperti muzik atau matematik.

Pada awal 1900-an, ahli psikologi Lewis Terman menyatakan bahawa IQ yang tinggi adalah penanda kebolehan kanak-kanak. Tetapi ahli psikologi Leta Hollingsworth percaya ada lebih banyak kelebihan daripada skor IQ dan kanak-kanak boleh berbakat dalam satu bidang, tetapi tidak dalam yang lain. Pada tahun 1926, beliau menerbitkan Kanak-kanak Berbakat, Sifat dan Nurture Mereka, dan istilah “berbakat” telah digunakan secara meluas sejak itu.

Walau bagaimanapun, takrifan dan pandangan terhadap kanak-kanak berbakat telah berubah dan sehingga hari ini, tidak ada konsensus sejagat tentang apa itu bakat atau cara mentakrifkannya. Kita perlu bekerja dengan beberapa definisi yang berbeza tentang berbakat. Sesetengah takrifan tidak menganggap kanak-kanak atau orang dewasa berbakat melainkan mereka dapat menunjukkan kebolehan itu, yang biasanya bermaksud cemerlang di sekolah atau dalam bidang, manakala yang lain melihat kebolehan sebagai potensi untuk cemerlang sama ada potensi itu dicapai atau tidak.

Nilai Masyarakat

Budaya yang berbeza menghargai sifat yang berbeza. Banyak budaya Barat menghargai kecerdasan tinggi dalam mata pelajaran akademik seperti bahasa dan matematik. Mereka juga menghargai bakat dalam muzik dan seni. Tetapi budaya lain menghargai sifat lain, seperti kecerdasan interpersonal dan sosial. Dalam budaya tersebut, kecerdasan tinggi dalam matematik mungkin tidak begitu dihargai.

Ini boleh membantu menjelaskan mengapa sesetengah orang percaya bahawa kebolehan adalah pembinaan sosial. Masyarakat Barat cenderung melihat kecerdasan dan bakat yang tinggi sebagai penanda kebolehan dalam kalangan kanak-kanak. Dalam budaya yang mementingkan kemahiran interpersonal berbanding markah akademik, kanak-kanak yang sama mungkin tidak diiktiraf oleh sesetengah budaya Barat sebagai berbakat, walaupun mereka mempamerkan bakat luar biasa dalam bidang lain.

Keberkahan Wujud Sama ada Ia Diiktiraf dan Dihargai atau Tidak

Tidak dinafikan bahawa pelbagai tahap keberkahan wujud. Tanda-tanda kebolehan yang berbeza boleh dilihat pada kanak-kanak di seluruh dunia dan beberapa sifat boleh dikesan seawal bayi. Hakikat bahawa ciri-ciri tertentu mungkin tidak dinilai pada tahap yang sama oleh setiap budaya tidak bermakna ia tidak wujud. Kecerdasan mungkin merupakan pembinaan sosial, dan dalam jenis masyarakat yang berbeza, ia mungkin tidak begitu.

Adalah menarik untuk diperhatikan bahawa selepas pembaharu pendidikan Horace Mann memperkenalkan kumpulan umur pertama kanak-kanak di sekolah awam Amerika pada tahun 1848, idea “keberkahan” muncul dua dekad kemudian.Tanpa kumpulan umur kanak-kanak di sekolah, kita tidak semestinya perlu memilih kumpulan kanak-kanak yang lebih maju daripada rakan sebaya mereka. Kanak-kanak hanya akan bergerak mengikut rentak mereka sendiri tanpa perlu membandingkan mereka dengan kanak-kanak lain seusia mereka. Kerana kanak-kanak dikelompokkan mengikut umur, mudah untuk melihat perbezaan kebolehan mereka.

Kini konsep kanak-kanak berbakat sudah sebati dalam budaya kita. Bagaimana jika kita tidak lagi mengelompokkan kanak-kanak mengikut umur? Adakah kita masih akan bercakap tentang kanak-kanak berbakat atau adakah kita akan menyedari bahawa semua kanak-kanak adalah individu yang mempunyai keperluan akademik yang berbeza?