Apakah Vaksin Tidak Diaktifkan?

Vaksin yang tidak aktif ialah vaksin yang menggunakan virus atau bakteria yang telah dibunuh untuk merangsang sistem imun untuk melindungi tubuh daripada jangkitan. Kerana bakteria atau virus sudah mati, ia tidak boleh mereplikasi atau menyebabkan penyakit.

Walaupun vaksin yang tidak aktif mempunyai matlamat yang sama seperti vaksin hidup—iaitu untuk menjana imuniti, termasuk antibodi yang melawan penyakit—ia mungkin mendorong tindak balas yang kurang mantap dan selalunya memerlukan berbilang dos dan/atau suntikan penggalak untuk mencapai perlindungan yang mencukupi.

Sejarah

Vaksin yang tidak aktif mula-mula dibangunkan pada akhir abad ke-19. Amalan variolasi (meninokulasi orang yang tidak dijangkiti dengan nanah daripada orang yang dijangkiti) biasanya digunakan pada abad ke-18 untuk mencegah jangkitan bakteria seperti cacar, dan ia juga kadang-kadang digunakan untuk mencegah penyakit semasa wabak, seperti kepialu, wabak, dan taun. .

Para saintis pada abad ke-19 mengetahui bahawa mengasingkan patogen penyebab penyakit, membunuhnya, dan menyuntiknya ke dalam badan masih boleh membuat badan mengenalinya sebagai berbahaya, dan mencetuskan tindak balas khusus penyakit. Vaksin pertama yang tidak aktif telah dibangunkan pada tahun 1880-an dan vaksin kolera kegunaan umum pertama pada tahun 1896.

Sepanjang generasi, saintis telah menggunakan kaedah yang berbeza untuk membunuh patogen yang disediakan untuk vaksin yang tidak diaktifkan, termasuk haba, bahan kimia dan radiasi.

Menjelang abad ke-20, penyahaktifan kimia telah berjaya digunakan pada virus, dalam beberapa kes melibatkan keseluruhan patogen dan, dalam yang lain, hanya sebahagian daripada patogen. Ia adalah penemuan terakhir yang membawa kepada pembangunan vaksin subunit.

Jenis Vaksin Tidak Diaktifkan

Terdapat 85 vaksin tunggal dan gabungan yang diluluskan untuk digunakan oleh Pentadbiran Makanan dan Dadah AS (FDA). Antaranya ialah banyak vaksin yang tidak aktif, juga dikenali sebagai vaksin yang dibunuh sepenuhnya, yang melindungi daripada penyakit berikut:

• Hepatitis A (diberikan melalui suntikan dalam dua dos)

• Influenza (diberikan sebagai suntikan selesema setiap tahun)

• Japanese encephalitis (diberikan melalui suntikan dalam dua dos)
• Polio (diberikan melalui suntikan dalam empat dos untuk kanak-kanak dan biasanya tidak diberikan kepada orang dewasa melainkan mereka tidak mendapatnya semasa zaman kanak-kanak)

• Rabies (diberikan melalui suntikan dalam tiga dos)

• Typhoid (diberikan sebagai satu pukulan sebelum perjalanan ke kawasan endemik)

Beberapa vaksin yang tidak aktif tidak lagi tersedia di Amerika Syarikat, termasuk vaksin kolera dan wabak.

Kelebihan dan Kekurangan

Terdapat kebaikan dan keburukan bagi setiap vaksin. Dalam kebanyakan kes, terdapat hanya satu versi vaksin untuk dipilih. Walaupun begitu, memahami cara vaksin yang tidak aktif berfungsi boleh membantu anda memahami sebab dos vaksin berbeza dan mengapa sesetengahnya lebih mahal daripada yang lain.

Ketahanan Vaksin

Ketahanan vaksin merujuk kepada jangka masa vaksin itu berkesan. Secara perbandingan, ketahanan vaksin yang tidak aktif cenderung menjadi pendek jika dibandingkan dengan vaksin hidup. Ini kerana sistem imun boleh mengenali lebih baik bakteria atau virus yang mereplikasi secara aktif, walaupun ia tidak menyebabkan penyakit.

Walaupun vaksin yang tidak aktif mungkin memerlukan sehingga empat dos untuk mencapai tahap perlindungan yang optimum, vaksin hidup biasanya memerlukan satu atau dua dos.

Contoh:

• Vaksin hidup seperti vaksin campak, beguk dan rubella (MMR) hanya memerlukan dua dos dan memberikan perlindungan seumur hidup dengan berkesan.
• Vaksin yang tidak aktif seperti yang digunakan untuk rabies mungkin diperlukan setiap enam bulan hingga dua tahun bagi mereka yang berisiko tinggi terdedah, seperti doktor haiwan, pegawai kawalan haiwan dan hidupan liar, dan mereka yang bekerja di makmal penyelidikan virus rabies.
• Vaksin kepialu oral hidup memerlukan dos berulang setiap lima tahun untuk orang di kawasan endemik dan vaksin kepialu tidak aktif yang dihantar melalui suntikan memerlukan dos ulangan setiap dua tahun.

Ketahanan Vaksin Subunit: Walaupun vaksin subunit tidak diaktifkan secara teknikal, ia tidak melibatkan keseluruhan patogen (tetapi serpihan patogen) dan dianggap sebagai kategori vaksin yang berbeza. Serpihan yang digunakan dipilih untuk kesan antigenik (stimulasi imun) yang kuat. Vaksin subunit selalunya memerlukan suntikan penggalak untuk mengekalkan perlindungan imun.

Penyimpanan dan Penghantaran

Oleh kerana patogen dalam vaksin sudah mati, vaksin yang tidak aktif mempunyai kelebihan kerana mudah disimpan dan dihantar, yang menjadikan pengangkutan lebih mudah, terutamanya di bahagian dunia yang sumbernya terhad.

Vaksin hidup, sebaliknya, biasanya memerlukan keperluan penghantaran dan penyimpanan khas. Had ini menimbulkan masalah di kawasan miskin sumber. Keperluan ini juga boleh meningkatkan kos dan membawa kepada pembaziran kerana jangka hayat yang lebih pendek.

Keselamatan Vaksin

Vaksin yang tidak aktif boleh diberikan kepada kebanyakan orang kerana tiada kemungkinan virus yang mati menyebabkan penyakit. Walau bagaimanapun, dengan vaksin hidup, terdapat kemungkinan kecil virus boleh mereplikasi dan menyebabkan penyakit pada sesetengah orang.

Dengan itu, satu-satunya vaksin yang diketahui telah kembali kepada bentuk patogen (penyebab penyakit) ialah vaksin polio oral hidup, yang tidak lagi digunakan di Amerika Syarikat.

Kumpulan Risiko Vaksin Langsung

Penerima pemindahan organ atau sesiapa sahaja yang mengambil ubat imunosupresif, penghidap HIV dan mereka yang menjalani kemoterapi kanser boleh berisiko mendapat jangkitan daripada vaksin hidup. Tidak semua vaksin hidup perlu dielakkan dalam situasi ini, tetapi faedah dan risiko perlu ditimbang.

Vaksin adalah antara pencapaian terbesar sains perubatan. Tanpa mengira jenisnya, faedah—dari segi pencegahan penyakit, penyakit dan kematian—sangat mengatasi risikonya.

Pengelakan vaksin bukan sahaja meletakkan anda atau anak anda berisiko tetapi mengancam kebangkitan semula penyakit setelah difikirkan dihapuskan. Begitu juga dengan campak, penyakit yang diisytiharkan dihapuskan di Amerika Syarikat pada tahun 2000 yang membuat kemunculan semula besar sebahagiannya disebabkan oleh mitos anti-vaksinasi dan salah tanggapan.