Masking Muka dalam Penyakit Parkinson

Fasies bertopeng (juga dikenali sebagai hypomimia) ialah kehilangan ekspresi muka yang paling kerap dikaitkan dengan penyakit Parkinson. Ia dinamakan sedemikian kerana keadaan itu memberikan orang yang terjejas ekspresi seperti topeng yang tetap.

Dalam penyakit Parkinson, topeng boleh berkembang apabila kehilangan kawalan motor yang progresif meluas ke otot muka seperti yang berlaku ke bahagian lain badan. Fasies bertopeng boleh merumitkan keadaan yang sudah sukar, mengasingkan kenalan yang mungkin ditangguhkan atau terganggu oleh kekurangan tindak balas emosi yang jelas.“”

Topeng muka juga mungkin berlaku dengan gangguan psikiatri atau psikologi tertentu, tetapi, dalam kes ini, puncanya tidak berkaitan dengan kehilangan kawalan otot tetapi lebih kepada ketumpulan emosi (kadangkala dirujuk sebagai paparan kesan berkurangan atau, dalam kes skizofrenia, kesan rata). Perkara yang sama mungkin berlaku dengan ubat-ubatan tertentu yang boleh menumpulkan tindak balas emosi seseorang dengan ketara.

Oleh itu, kita cenderung menggunakan istilah hipomimia untuk menerangkan penutupan muka dalam konteks penyakit Parkinson. Ia mencadangkan kehilangan sebenar kawalan motor bukannya manifestasi fizikal ketumpulan emosi.“”

Muka Bertopeng dalam Penyakit Parkinson

Adalah mudah bagi kebanyakan kita untuk memahami mengapa mempunyai wajah tanpa ekspresi boleh menjadi traumatik. Manusia berkomunikasi bukan sahaja melalui kata-kata tetapi melalui perubahan yang halus dan pantas dalam ekspresi muka. Seseorang yang tidak dapat menyampaikan emosi ini secara muka akan menjadi rugi kerana orang lain mungkin mengetepikan atau menyalahtafsir perkataan apabila ungkapan itu tidak sepadan.

Fasies bertopeng adalah simptom sifat degeneratif penyakit Parkinson. Ciri khas penyakit ini ialah kehilangan kawalan motor yang progresif dan bukan sahaja anggota badan utama tetapi pergerakan otot yang lebih halus pada tangan, mulut, lidah, dan muka.

Hypomimia boleh menjejaskan kedua-dua pergerakan muka sukarela (seperti senyuman) dan yang tidak disengajakan (seperti berlaku apabila seseorang terkejut). Terdapat juga tahap kesan yang digunakan oleh doktor untuk membantu menjejaki perkembangan gangguan:“”

• 0 – Ekspresi muka biasa
• 1 – Hipomimia sedikit, bermuka poker
• 2 – Kehilangan (pengurangan) pergerakan muka yang sedikit tetapi pasti tidak normal
• 3 – Kerugian sederhana yang ada pada kebanyakan masa
• 4 – Kerugian ketara yang ada pada kebanyakan masa

Terapi untuk Muka Bertopeng

Ekspresi muka penting. Penyelidikan telah menunjukkan bahawa kualiti hidup adalah lebih baik pada penghidap Parkinson yang telah menjalani terapi untuk meningkatkan kawalan muka berbanding mereka yang tidak. Ia biasanya memerlukan program intensif, dibimbing ahli terapi yang pada mulanya akan memfokuskan pada pergerakan muka yang lebih luas, seperti mengangkat kening, meregangkan mulut atau mengerutkan muka.

Satu teknik yang dipanggil rawatan suara Lee Silverman (LSVT) digunakan oleh sesetengah pihak untuk membantu penghidap Parkinson bercakap dengan lebih kuat dan jelas.“Ia menggunakan latihan artikulasi yang serupa dengan teknik lakonan pentas di mana seseorang diajar untuk membuat projek dan menggubal “tingkah laku bercakap” dengan:

• Meluruskan postur
• Memandang seseorang secara langsung ke muka
• Menjaga dagu
• Menarik nafas dalam-dalam sebelum bercakap
• Memfokuskan pada bunyi yang besar dan kuat dan frasa yang perlahan dan pendek

Teknik LSVT dan pendekatan pemulihan yang serupa (seperti nyanyian koir atau amplifikasi suara) telah terbukti bernilai dalam membantu orang yang menghidap Parkinson mengasingkan dan mengawal otot muka tertentu dengan lebih berkesan apabila berkomunikasi dalam kumpulan atau satu lawan satu.