Gaya Keibubapaan Julat Bebas

Keibubapaan jarak bebas bukan tentang bersikap permisif atau tidak terlibat. Sebaliknya, ini adalah tentang membenarkan kanak-kanak mendapat kebebasan untuk mengalami akibat semula jadi daripada tingkah laku mereka—apabila selamat untuk berbuat demikian. Ia juga mengenai memastikan kanak-kanak mempunyai kemahiran yang mereka perlukan untuk menjadi orang dewasa yang bertanggungjawab.

Konsep keibubapaan jarak bebas melanda media pada tahun 2008 apabila Lenore Skenanzy, seorang kolumnis New York, menulis artikel bertajuk, “Mengapa Saya Membiarkan Anak Saya yang Berusia 9 Tahun Menaiki Kereta Bawah Tanah Sendirian.” Kisah itu mendapat perhatian media nasional apabila orang ramai mempertimbangkan keputusannya.

Skenanzy jelas bahawa dia memastikan anaknya dapat membaca peta kereta api bawah tanah, dan dia memberinya wang sekiranya dia memerlukannya. Tetapi, pengkritik masih berhujah keputusannya bersempadan dengan pengabaian kanak-kanak.

Skenanzy memulakan gerakan untuk menggalakkan ibu bapa berhenti menjadi ibu bapa helikopter. Dia memberi amaran tentang bahaya melindungi kanak-kanak secara berlebihan. Dia menggalakkan ibu bapa lain untuk membesarkan anak berdikari, yang boleh membuat pilihan yang sihat sendiri.

Selama bertahun-tahun, ramai ibu bapa lain telah membuat berita untuk pendekatan keibubapaan jarak bebas mereka. Dalam beberapa keadaan, perkhidmatan perlindungan kanak-kanak telah terlibat dalam keluarga di mana keibubapaan jarak jauh nampaknya cuai.

Keibubapaan Julat Bebas lwn Pengabaian

Tidak selalu ada jawapan yang jelas tentang bila kanak-kanak bersedia untuk mengendalikan tanggungjawab yang matang, seperti menaiki kereta bawah tanah bersendirian. Perkara yang dianggap sebagai perkara biasa di satu kawasan dalam kalangan ibu bapa boleh dianggap pengabaian di bandar atau negeri lain. Terdapat banyak perdebatan mengenai soalan seperti:

• Pada umur berapa kanak-kanak harus dibenarkan tinggal di rumah sendirian?
• Bilakah seorang kanak-kanak cukup dewasa untuk tinggal bersendirian semalaman?
• Berapa umur seorang kanak-kanak harus dibenarkan berjalan di jalan sendirian?
• Bolehkah kanak-kanak bermain di taman tanpa kehadiran orang dewasa?
• Pada umur berapakah seorang adik yang lebih tua boleh mengawasi anak-anak yang lebih muda?

Walaupun satu keluarga mungkin membenarkan kanak-kanak berumur 7 tahun berjalan ke taman seorang diri, keluarga lain masih boleh mengupah pengasuh untuk kanak-kanak berumur 12 tahun. Beberapa negeri mempunyai undang-undang khusus yang mengawal umur kanak-kanak untuk ditinggalkan bersendirian di rumah atau dibenarkan berjalan ke sekolah. Di kebanyakan negeri, terpulang kepada ibu bapa untuk membuat keputusan berdasarkan kes demi kes.

Ciri-ciri

Skenanzy jelas bahawa keibubapaan jarak bebas bukanlah tentang keibubapaan yang mengabaikan. Sebaliknya, ini adalah tentang membenarkan kanak-kanak kebebasan dan peluang untuk “menjadi kanak-kanak.” Berikut ialah beberapa ciri utama keibubapaan jarak bebas:

• Ibu bapa membenarkan banyak aktiviti tidak berjadual. Daripada tergesa-gesa dari pelajaran biola ke latihan bola sepak setiap hari, ibu bapa jarak bebas menggalakkan permainan tidak berstruktur. Sebagai contoh, daripada meminta orang dewasa menguatkuasakan banyak peraturan permainan besbol, kanak-kanak jarak bebas digalakkan untuk bermain permainan jemput dengan rakan mereka di kawasan kejiranan.

• Bermain dalam alam semula jadi adalah penting. Kanak-kanak jarak jauh digalakkan bermain di luar, dan bukannya menggunakan elektronik. Ibu bapa jarak bebas mahu anak-anak mereka dapat berhibur tanpa teknologi—sama ada bermain di taman atau membina kubu.

• Kanak-kanak memperoleh kemerdekaan mereka. Ibu bapa jarak bebas membenarkan anak-anak memperoleh kemerdekaan, dan mereka diberi kebebasan dan tanggungjawab yang dipertingkatkan secara beransur-ansur. Tumpuan adalah untuk menunjukkan kepada kanak-kanak bahawa mereka mampu mencuba perkara baharu dan menyelesaikan tugas sukar sendiri.

• Ibu bapa jarak bebas tidak menjadi ibu bapa kerana takut. Walaupun, ramai daripada mereka menguatkuasakan langkah keselamatan—seperti memakai topi keledar semasa menunggang basikal—mereka juga memahami bahawa kemalangan boleh berlaku di mana-mana sahaja. Mereka membenarkan anak-anak mereka bermain di taman permainan dan mencuba perkara baharu kerana mereka tahu ia baik untuk mereka, walaupun mereka mungkin tercedera sekali-sekala.

Tidak dinafikan terdapat idea yang berbeza tentang berapa banyak kebebasan yang harus dibenarkan oleh kanak-kanak. Walaupun sesetengah ibu bapa merasakan bahawa zaman telah berubah, dan membenarkan anak-anak bermain di luar rumah tanpa pengawasan adalah idea yang tidak baik, yang lain merasakan bahawa terlalu ibu bapa adalah bahaya sebenar kepada perkembangan kanak-kanak.