Sebab Orang Pemerhati Tidak Bersuara

Menyaksikan buli adalah pengalaman yang membimbangkan bagi kebanyakan orang muda. Malah, ramai kanak-kanak yang melihat buli di sekolah sering berasa takut, cemas dan tidak berdaya. Buli sekolah yang konsisten bukan sahaja memberi kesan kepada iklim dan pembelajaran sekolah, tetapi ia juga boleh memberi kesan kepada kesihatan dan kesejahteraan individu. Sebagai contoh, beberapa kajian mencadangkan bahawa buli mungkin mempunyai kesan yang sama kepada kanak-kanak yang menyaksikannya seperti kanak-kanak yang menjadi mangsa buli.

Namun, beberapa kanak-kanak melaporkan buli itu. Mereka bukan sahaja gagal untuk menentang pembuli, tetapi mereka juga tidak pernah melaporkan apa yang mereka lihat kepada orang dewasa. Walaupun ramai kanak-kanak tidak tahu apa yang perlu dilakukan, terdapat pelbagai sebab lain yang menyumbang kepada kesunyian mereka. Berikut ialah tujuh sebab utama mengapa orang ramai berdiam diri.

Mengapa Orang Pemerhati Biasanya Tidak Berkata Apa-apa Terhadap Buli

Takut pembuli akan membalas. Ketakutan mungkin sebab nombor satu kanak-kanak berdiam diri. Mereka takut jika mereka memberitahu seseorang, pembuli akan menyasarkan mereka seterusnya. Kepercayaan ini adalah benar terutamanya bagi orang ramai yang pernah menjadi mangsa buli sebelum ini. Mereka sering melihat situasi buli dan hanya bersyukur kerana mereka tidak menjadi sasaran.

Alami tekanan untuk berdiam diri. Banyak kali, kumpulan atau sekumpulan gadis jahat bertanggungjawab untuk buli itu. Akibatnya, penonton selalunya adalah kanak-kanak yang ingin diterima oleh kumpulan atau menjadi sebahagian daripada kumpulan. Jadi daripada membela mangsa, mereka tunduk kepada tekanan rakan sebaya dan berdiam diri mengenai isu itu.

Berjuang dengan ketidakpastian. Banyak kali, orang yang melihat akan melihat kejadian buli dan mereka tahu ia adalah salah, tetapi mereka tidak tahu apa yang perlu dilakukan. Atas sebab ini, ibu bapa, jurulatih dan guru adalah sangat penting untuk mengambil langkah untuk memperkasakan orang ramai untuk mengambil tindakan. Selalunya, buli berlaku di hadapan orang lain. Jika orang ramai diarahkan tentang perkara yang perlu dilakukan apabila mereka menyaksikan buli, mereka akan lebih cenderung untuk campur tangan dan membantu seseorang.

Risau pula kalau digelar pengampu. Apabila bercakap mengenai buli di sekolah atau buli dalam sukan, selalunya terdapat peraturan yang tidak dinyatakan tentang kerahsiaan, terutamanya dalam kalangan kanak-kanak yang berumur antara 11 dan 14 tahun. Tiada siapa yang mahu digelar sebagai tukang gurauan atau tikus, jadi mereka berpaling tadah. kepala dan cuba melupakannya. Untuk menangani pemikiran ini, guru, jurulatih dan ibu bapa perlu mendidik anak-anak tentang perbezaan antara melaporkan sesuatu dan menjadi olok-olok. Berdiri untuk seseorang yang menjadi mangsa harus disebut-sebut sebagai tindakan yang berani.

Anggaplah orang dewasa tidak akan berbuat apa-apa. Malangnya, ramai kanak-kanak telah melaporkan buli hanya untuk mendapati bahawa orang dewasa yang mereka laporkan sama ada mengabaikannya atau gagal mengambil tindakan. Walaupun semua kemajuan dalam pencegahan buli, masih terdapat ramai orang dewasa yang lebih suka mengabaikan situasi buli daripada menanganinya. Selain itu, terdapat beberapa sekolah yang menggalakkan kanak-kanak menavigasi situasi mereka sendiri. Ini menyebabkan kanak-kanak berasa tidak peduli tentang buli. Mereka dibiarkan dengan sikap “ia tidak akan membawa apa-apa kebaikan.” Atas sebab ini, sekolah memerlukan dasar pencegahan buli yang memerlukan guru dan jurulatih bertindak.

Rasa itu bukan urusan mereka. Ramai kanak-kanak telah diajar untuk menjauhkan diri daripada situasi yang tidak melibatkan mereka. Walaupun ini adalah nasihat yang kukuh untuk konflik biasa, ia bukanlah nasihat yang baik untuk situasi buli. Apabila buli berlaku, berlaku ketidakseimbangan kuasa dan mangsa memerlukan bantuan dan sokongan daripada orang lain. Mereka tidak boleh menangani situasi buli sendiri. Atas sebab ini, ibu bapa, guru dan jurulatih adalah penting untuk memberitahu anak-anak bahawa jika seseorang dibuli, mereka bertanggungjawab untuk melaporkannya kepada orang dewasa.

Percayalah mangsa berhak mendapatnya. Kadang-kadang kanak-kanak akan membuat pertimbangan tentang mangsa apabila mereka menyaksikan buli. Sebagai contoh, mereka mungkin merasakan bahawa mangsa menggalakkan pembuli dengan “menjengkelkan” atau “bersikap angkuh.” Tetapi kanak-kanak perlu belajar bahawa setiap orang berhak untuk dilayan dengan hormat. Dan tiada siapa yang layak dibuli. Sehingga minda ini berubah, kanak-kanak akan terus senyap apabila orang lain dibuli.