Mengapa Mangsa Buli Sering Menderita dalam Diam

Kanak-kanak yang menjadi sasaran pembuli sering menghadapi cabaran peribadi yang ketara, termasuk perasaan terasing dan terhina. Kebimbangan, ketakutan, dan harga diri yang rendah juga biasa. Walaupun begitu, ramai mangsa buli tidak memberitahu sesiapa tentang masalah itu.

Sebab untuk berdiam diri adalah banyak dan berbeza dari orang ke orang, tetapi buli selalunya menakutkan dan mengelirukan. Fakta ini menyebabkan kebanyakan kanak-kanak tidak pasti bagaimana untuk menangani keadaan. Ramai akan menyimpan kejadian buli untuk diri mereka sendiri semasa mereka cuba memikirkan apa yang perlu dilakukan.

Satu laporan mendapati bahawa 54% pelajar yang dibuli tidak melaporkannya kepada orang dewasa di sekolah. Berikut ialah beberapa sebab mengapa kanak-kanak mungkin teragak-agak untuk mendedahkan bahawa mereka dibuli.

Malu dan Malu

Buli adalah mengenai kuasa dan kawalan; menjadi sasaran boleh menyebabkan kanak-kanak berasa tidak berdaya atau lemah. Bagi kebanyakan kanak-kanak, dinamik ini menimbulkan perasaan malu dan malu yang teruk.

Kadangkala kanak-kanak dibuli kerana sesuatu yang mereka sudah sensitif, seperti sifat fizikal. Dalam kes lain, penganiayaan itu mungkin berbentuk tuduhan tentang sesuatu yang mereka lakukan. Dalam mana-mana keadaan, mereka selalunya akan terlalu malu untuk membincangkannya dengan sesiapa sahaja.

Bercakap tentang buli memerlukan mereka untuk menonjolkan “kecacatan” mereka kepada orang lain. Bagi sesetengah kanak-kanak, pemikiran untuk membawa isu ini kepada orang dewasa adalah lebih teruk daripada buli itu sendiri.

Satu tinjauan mendapati bahawa 44% pelajar merasakan mereka dibuli kerana penampilan mereka; 16% merasakan mereka disasarkan kerana kaum mereka. Sementara itu, 14% pelajar merasakan mereka dibuli kerana orientasi seksual mereka.

Dua belas peratus merasakan mereka dipilih kerana miskin dan 7% merasakan mereka dibuli kerana hilang upaya. Semua senario ini adalah senario yang kanak-kanak biasanya sensitif dan mungkin tidak mahu bincangkan.

Takut Balas Balas

Selalunya, kanak-kanak berasa seperti melaporkan pembuli tidak akan membawa perubahan. Mereka bukan sahaja berasa tidak berdaya, tetapi mereka juga bimbang bahawa pembuli hanya akan memburukkan kehidupan mereka jika mereka bersuara.

Dalam kalangan kanak-kanak yang dibuli, 40% melaporkan bahawa orang yang menyasarkan mereka adalah lebih besar dan lebih kuat dari segi fizikal, manakala 56% melaporkan bahawa mereka yang membuli mereka mempunyai keupayaan untuk mempengaruhi persepsi pelajar lain terhadap mereka.

Ramai kanak-kanak lebih suka mengharungi ribut seorang diri daripada risiko meningkatkan masalah. Mereka mungkin percaya bahawa jika mereka berdiam diri, buli itu akhirnya akan berakhir. Jika mereka bercakap dengan orang dewasa, selalunya dengan janji bahawa orang dewasa itu tidak akan melaporkan kejadian itu atau mengambil tindakan lain.

Kebimbangan Menjadi Lebih Buruk

Apabila anda mendapati anak anda dibuli, adalah wajar untuk bertindak balas dengan tindakan segera. Tetapi kecenderungan anda untuk bertindak untuk menyelesaikan masalah mungkin menjadi sebab mengapa anak anda teragak-agak untuk melibatkan anda.

Kanak-kanak mungkin takut ibu bapa akan membuat adegan. Untuk mengurangkan potensi kebimbangan anak anda, adalah penting untuk meredakan reaksi segera anda dan tidak segera bertindak, terutamanya apabila menghubungi sekolah mereka atau pihak lain yang terlibat.

Sebaliknya, fokus pada usaha memperkasakan anak anda untuk membangunkan rancangan untuk menangani buli.

Tanya mereka bagaimana mereka mahu mengendalikan situasi dan apa yang mereka mahu anda lakukan. Jika mereka lebih suka anda tidak berkata apa-apa, hormati permintaan mereka.

Melainkan jika undang-undang dilanggar, cuba biarkan perkara berjalan pada kadar yang selesa untuk anak anda. Jangan siarkan di media sosial, hubungi ibu bapa pembuli, atau buat adegan di sekolah. Melakukannya hanya menambah keadaan untuk anak anda; kini mereka mesti berurusan dengan buli dan menjadi orang yang ibu bapanya menyebabkan kejadian.

Keinginan untuk Penerimaan

Banyak kali, kanak-kanak berasa seperti mereka perlu menerima buli sekali-sekala untuk menjadi milik. Akibatnya, mereka akan tunduk kepada tekanan rakan sebaya dan menerima buli sebagai cara untuk mengekalkan kedudukan sosial mereka. Campuran tekanan rakan sebaya dan buli ini sering wujud dalam kumpulan.

Kanak-kanak yang menjadi mangsa sering mendambakan penerimaan daripada orang yang membuli mereka. Untuk kekal sebagai sebahagian daripada kumpulan itu, mereka mungkin bertolak ansur dengan persahabatan palsu dan tingkah laku jahat—terutamanya jika orang yang membuli mereka mempunyai kedudukan sosial yang lebih tinggi daripada mereka.

Malah, 50% pelajar berumur antara 12 dan 18 tahun yang telah dibuli melaporkan bahawa pembuli mempunyai lebih banyak pengaruh sosial. Di samping itu, 31% menunjukkan bahawa mereka mempunyai lebih banyak wang.

Kebimbangan Tentang Dipercayai

Sering kali, pembuli adalah kanak-kanak yang paling tidak disyaki oleh guru dan ibu bapa. Mereka mungkin popular, cemerlang di sekolah, atau mempunyai kedudukan tinggi dalam komuniti.

Akibatnya, apabila kanak-kanak ini memilih mangsa yang sering menghadapi masalah, cenderung untuk bercerita, atau mempunyai masalah disiplin, adalah wajar bagi pelajar yang dibuli untuk menganggap tiada siapa yang akan mempercayai mereka. Mereka mungkin takut bahawa orang lain akan menganggap bahawa mereka berbohong atau mengada-ada.

Risau Tentang “Merenggut”

Kebanyakan kejadian buli berlaku apabila orang dewasa sama ada tidak hadir atau tidak cukup rapat untuk menyaksikan tingkah laku itu.

Menurut Pusat Pencegahan Buli Kebangsaan, “pelajar yang dibuli melaporkan bahawa buli berlaku di tempat-tempat berikut: lorong atau tangga di sekolah (43%), di dalam bilik darjah (42%), di kafeteria (27%), di luar sekolah. perkarangan (22%), dalam talian atau melalui teks (15%), di bilik mandi atau bilik persalinan (12%), dan di dalam bas sekolah (8%).”

Untuk mendapatkan bantuan, orang yang dibuli sama ada perlu memberitahu seseorang atau berharap orang ramai melaporkan kejadian itu. Oleh kerana tiada siapa yang mahu dilabelkan sebagai tikus atau olok-olok, buli selalunya tidak dilaporkan.

Selalunya terdapat kod kerahsiaan yang tidak dinyatakan tentang buli di kalangan kumpulan rakan sebaya. Selagi kod ini ada, buli akan berterusan. Mangsa buli selalunya lebih takut dipanggil omong-omong, bayi, tikus, atau snitch daripada menanggung penderaan yang berterusan, jadi mereka berdiam diri.

Untuk mengubah budaya kerahsiaan sekitar buli, pendidik perlu memastikan mereka mewujudkan persekitaran di mana melaporkan buli bukan sahaja boleh diterima tetapi dijangka. Ini juga bermakna bahawa mereka harus berhati-hati tentang cara mereka mengendalikan laporan buli.

Satu kajian pada tahun 2020 mencatatkan respons berikut daripada orang dewasa apabila remaja memberitahu mereka tentang dibuli: “orang dewasa itu bertindak balas secara tidak rasional, menyalahkan dan kritikan, tidak meluangkan masa untuk memahami konteks atau berempati, atau bersikap apatis dan meremehkan.” Semua ini boleh menjadi penghalang kepada kanak-kanak melaporkan buli kepada orang dewasa.

Kurang keyakinan diri

Kanak-kanak sering sangat menyedari kesalahan mereka. Akibatnya, jika seseorang memusatkan perhatian pada salah satu kesalahan tersebut dan menggunakannya untuk mengejek dan mengusik mereka, ramai kanak-kanak secara automatik akan menganggap bahawa mereka layak menerima rawatan.

Apabila kanak-kanak terlalu mengkritik diri sendiri atau tidak mempunyai harga diri, mereka mungkin mendapati bahawa mereka menerima ejekan pembuli dan, akibatnya, menerima layanan yang tidak baik. Ini boleh memberi kesan buruk dan berkekalan pada imej diri mereka.

Kegagalan Mengiktiraf Buli

Buli fizikal mudah dikenali dan oleh itu lebih cenderung untuk dilaporkan. Bentuk buli yang lebih halus seperti pencerobohan hubungan, sebaliknya, berkemungkinan tidak dilabel dan tidak dilaporkan.

Kanak-kanak mungkin tidak menyedari bahawa menyebarkan khabar angin, mengasingkan orang lain dan mensabotaj hubungan juga merupakan bentuk buli. Malah tingkah laku halus seperti mengusik boleh berubah menjadi buli.

Atas sebab ini, ibu bapa dan pendidik perlu berbincang dengan anak-anak tentang perkara yang boleh dikategorikan sebagai buli. Pastikan anak-anak anda tahu bahawa persahabatan dan perhubungan yang sihat melibatkan rasa hormat dan sokongan bersama.

Berfikir Ia Tidak Akan Membantu

Walaupun kemajuan terkini dengan pencegahan buli, mesej asas bahawa kanak-kanak perlu tegas semasa situasi sukar masih berlaku. Ramai beranggapan bahawa orang dewasa tidak akan membantu atau mereka takut bahawa orang dewasa dalam hidup mereka akan berpandangan buruk tentang mereka kerana penderaan yang mereka alami.

Mereka juga mungkin percaya bahawa orang dewasa mengharapkan mereka untuk mengendalikan keadaan mereka sendiri. Akibatnya, apabila kanak-kanak semakin meningkat, semakin sedikit melaporkan insiden buli yang mereka alami, dengan hanya 39% pelajar sekolah menengah yang dibuli melaporkan gangguan dan buli yang mereka alami.

Banyak sekolah gagal membezakan antara tattling dan reporting.

Sebaliknya, kerana mereka sibuk cuba mencapai matlamat akademik, kakitangan sekolah lebih suka untuk tidak diganggu oleh buli, menggalakkan kanak-kanak menangani semua masalah sendiri. Ini boleh menyusahkan terutamanya jika pelajar cuba menangani situasi yang berpotensi ganas tanpa bantuan.

Tidak Tahu Bagaimana Melapor

Dalam kes yang melibatkan buli siber, orang yang melakukan buli itu selalunya tanpa nama atau tidak diketahui, jadi kanak-kanak tidak tahu sama ada melaporkan buli akan menghentikannya. Mereka juga tidak pasti cara melaporkan pembuli dalam talian melalui aplikasi media sosial dan penyedia perkhidmatan internet.

Lebih daripada satu perempat masa, kanak-kanak yang dibuli siber tidak melaporkan pembuli itu atau mereka menganggap tiada apa yang boleh mereka lakukan tentang insiden dalam talian.

Ibu bapa dan pendidik perlu mengajar anak-anak cara menangani buli siber dengan berkesan. Ini termasuk menunjukkan kepada mereka cara melaporkan orang yang troll atau pembuli siber mereka.

Orang dewasa juga harus bercakap dengan kanak-kanak tentang menyekat pembuli dalam talian. Mengajar cara menggunakan tetapan privasi dan keselamatan apabila menggunakan apl media sosial, permainan dan tapak dalam talian yang lain juga penting.

Takut Kehilangan Akses Digital

Apabila bercakap tentang buli siber, kebanyakan kanak-kanak tidak akan mengakui bahawa mereka menjadi sasaran kerana mereka takut ibu bapa atau guru mereka tidak membenarkan mereka menggunakan peranti elektronik mereka lagi.

Jika orang dewasa mengambil akses kanak-kanak kepada komputer atau telefon bimbit kerana mereka dibuli, ini menghantar dua mesej: Pertama, memberitahu orang dewasa tidak berbaloi, dan kedua, mereka harus dipersalahkan kerana mereka sedang dihukum.

Sebaliknya, menangani buli siber harus melibatkan penyimpanan salinan surat-menyurat, menyekat pesalah, menukar kata laluan atau nombor telefon dan melaporkan pembuli siber. Cuba ambil langkah ke arah meningkatkan keselamatan dan keselamatan anak anda dalam talian daripada mengambil alih teknologi mereka.

Media sosial, teks dan permainan ialah cara utama kanak-kanak berhubung dengan orang lain. Mengehadkan teknologi atau mengambil telefon mereka hanya mengasingkan mereka lagi.

Oleh kerana kanak-kanak jarang memberitahu orang dewasa apabila mereka mengalami buli, ibu bapa, guru dan penjaga lain adalah penting untuk mengetahui tanda amaran itu. Sebagai contoh, kanak-kanak mungkin membayangkan bahawa mereka dibuli dengan mengatakan terdapat drama di sekolah, bahawa kanak-kanak mengacau mereka, atau bahawa mereka tidak mempunyai kawan.

Ini semua adalah tanda bahawa mereka sedang mengalami salah satu jenis buli. Jika anak-anak anda mengaku menjadi sasaran, beritahu mereka bahawa anda bangga dengan mereka kerana mempunyai keberanian untuk bercakap mengenainya.

Ini memperkukuh bahawa anda menghargai dialog terbuka tentang isu yang mereka hadapi. Anda juga penting untuk mempercayai apa yang anak anda beritahu anda dan anda membuat komitmen untuk bekerjasama dengan mereka untuk mencari penyelesaian.

Walaupun ia boleh menjadi sukar, cuba kawal emosi anda. Sebaliknya, bertenang dan bekerjasama dengan anak anda untuk membuat rancangan. Apabila kanak-kanak berasa seolah-olah mereka mempunyai pilihan, mereka kurang berkemungkinan terharu dengan perasaan negatif.