Penyahkodan Membaca dan Masalah Pembelajaran

Penyahkodan membaca ialah amalan menggunakan pelbagai kemahiran membaca untuk membaca atau “menyahkod” perkataan. Dalam membaca penyahkodan, pembaca membunyikan perkataan dengan menyebut bahagian mereka dan kemudian menggabungkan bahagian tersebut untuk membentuk perkataan. Untuk membaca dengan kelancaran yang mencukupi untuk memahami apa yang dibaca, pembaca mesti dapat menyahkod perkataan dan menggabungkan bahagian dengan cepat dan tepat.

Kanak-kanak yang mengalami masalah pembelajaran seperti disleksia, bacaan asas atau kefahaman membaca sering mengalami kesukaran mempelajari kemahiran penyahkodan dan memerlukan banyak latihan.

Fasa-Fasa Membaca Penyahkodan

Pembaca yang tidak mengembangkan kemahiran penyahkodan juga akan menghadapi kesukaran untuk memahami bacaan. Fasa terawal pengajaran penyahkodan membaca biasanya melibatkan kesedaran fonemik dan arahan fonik.Biasanya, dalam gred pertama, kanak-kanak belajar cara membunyikan pelbagai bunyi dalam perkataan dan menggabungkannya untuk membentuk perkataan sehingga satu suku kata. Mereka juga mungkin akan berfungsi dengan kedua-dua bunyi vokal panjang dan pendek.

Apabila kanak-kanak meningkat melalui tahun sekolah rendah, mereka belajar untuk menyahkod perkataan yang semakin kompleks dengan lebih daripada satu suku kata. Pada tahun sekolah rendah atas, kanak-kanak mula belajar tentang awalan dan akhiran. Mereka juga akan meneroka akar bahasa Yunani dan Latin untuk mendapatkan pemahaman yang lebih baik tentang makna perkataan yang kompleks. Apabila kanak-kanak menjadi mahir dengan kemahiran ini, kemahiran menjadi lebih automatik. Kanak-kanak tidak lagi merasakan keperluan untuk membunyikan setiap huruf untuk menyahkod perkataan. Mereka mula lebih bergantung pada pengecaman penglihatan. Walau bagaimanapun, tidak jarang, kanak-kanak yang mengalami masalah pembelajaran seperti disleksia memerlukan lebih banyak masa dan lebih banyak latihan dengan kemahiran tersebut daripada kanak-kanak tanpa masalah pembelajaran.

Apabila kanak-kanak menjadi lebih mahir dengan mengecam perkataan dan bahagian perkataan pada penglihatan, mereka juga mula belajar cara menggabungkan gugusan huruf dan mengenali kumpulan huruf biasa dan cara maknanya dipengaruhi oleh gugusan tersebut. Kanak-kanak mula membaca gugusan huruf dan bukannya huruf secara individu. Kanak-kanak biasanya diajar untuk mencari bahagian perkataan atau kata dasar yang mereka sudah tahu untuk menyahkod perkataan asing yang lebih besar.Contohnya, anjing dan rumah membentuk perkataan rumah anjing.

Bagaimana Kanak-kanak Bermasalah Pembelajaran Mendapat Bantuan Dengan Penyahkodan

Kanak-kanak bermasalah pembelajaran dalam membaca atau disleksia selalunya mempunyai kelemahan dalam kemahiran fonologi, dan ini menjejaskan keupayaan mereka untuk belajar menyahkod dengan cekap. Mereka selalunya dapat memahami sepenuhnya petikan yang dibacakan kepada mereka, tetapi mereka kehilangan makna petikan apabila mereka cuba membacanya sendiri. Untuk menangani masalah ini, pembaca yang bergelut selalunya memerlukan latihan berulang dan latihan fonik dan aktiviti penyahkodan dalam tempoh yang lebih lama berbanding kanak-kanak bukan kurang upaya. Penyelidik biasanya mengesyorkan program arahan berasaskan penyelidikan untuk menangani keperluan ini.

Banyak program berasaskan penyelidikan termasuk arahan eksplisit dalam penyahkodan seperti:

• Membunyikan huruf dan gugusan huruf.
• Mempelajari keluarga perkataan yang mempunyai akar yang sama, seperti might dan bright.
• Belajar untuk meramal perkataan dengan menggunakan petunjuk konteks. Contohnya, dalam “Anjing itu menyalak sepanjang malam,” pembaca boleh meramalkan perkataan menyalak berdasarkan bunyi permulaannya dan fakta bahawa ia masuk akal dalam ayat.
• Mempelajari perkataan frekuensi tinggi melalui penglihatan.

Guru menilai kemahiran membaca kanak-kanak menggunakan lembaran kerja kertas dan juga dengan penilaian berasaskan prestasi. Iaitu, pelajar membaca dengan kuat, dan guru mendengar dengan teliti untuk mencatat jenis kesilapan khusus yang dilakukan oleh kanak-kanak semasa mereka membaca. Guru mungkin menyuruh pelajar membaca senarai perkataan dan juga ayat dan perenggan untuk menilai kemahiran mereka.

Amalan ini, yang dipanggil analisis miscue, adalah cara yang berguna untuk mengenal pasti kemahiran kanak-kanak yang mana lemah dan di mana dia memerlukan lebih banyak latihan. Pelajar mungkin membuat kesilapan dalam isyarat bunyi huruf, isyarat konteks atau dalam sintaks. Apabila guru mengenal pasti ralat ini, mereka boleh menyesuaikan arahan untuk membantu memenuhi keperluan individu kanak-kanak.