Pelajar Kurang Upaya Ortopedik dan Berkeperluan Khas

Menurut Akta Pendidikan Individu Kurang Upaya (IDEA) persekutuan, kecacatan ortopedik ditakrifkan sebagai kecacatan berkaitan tulang, sendi atau otot yang sangat teruk sehingga menjejaskan prestasi pendidikan kanak-kanak secara negatif. Punca kecacatan ortopedik berkisar daripada keabnormalan genetik (seperti yang menyebabkan kehilangan lengan atau kaki) kepada gangguan seperti cerebral palsy, serta isu lain.

Pelajar biasanya dinilai oleh profesional penjagaan kesihatan untuk menentukan sama ada mereka mengalami kecacatan ortopedik yang akan mengganggu kemajuan akademik mereka. Pakar perubatan juga mungkin memerhati kanak-kanak itu di dalam bilik darjah untuk mengetahui potensi masalah yang akan dihadapi oleh pelajar.

Kategori Kecacatan Ortopedik

Kanak-kanak mungkin dilahirkan dengan kecacatan ortopedik atau mereka mungkin memperolehnya pada satu ketika dalam hidup.Faktor keturunan, kongenital dan persekitaran boleh memainkan peranan dalam menyebabkan kecacatan ortopedik yang menjejaskan fungsi normal tulang, sendi atau otot.

Sebagai contoh, kanak-kanak mungkin dilahirkan dengan kecacatan sendi, spina bifida, atau distrofi otot. Penyebab yang diperoleh boleh termasuk penyakit, kecederaan atau pembedahan. (Kecederaan atau pembedahan boleh menyebabkan kehilangan anggota badan, kontraktur otot atau kehilangan tulang yang boleh menyukarkan pergerakan.) Kategori kecacatan kecacatan ortopedik, setiap IDEA, termasuk semua kecacatan ortopedik, tanpa mengira punca.

Kadangkala kecacatan ortopedik dipanggil ketidakupayaan fizikal atau termasuk dalam kategori “masalah kesihatan lain.”

Kesan kepada Pendidikan

Pelajar yang mengalami masalah ortopedik biasanya mempunyai kebolehan kognitif yang sama seperti rakan sebaya mereka yang tidak mempunyai kecacatan. Oleh sebab itu, kakitangan sekolah harus cuba memasukkan pelajar ini ke dalam kelas arus perdana sebanyak mungkin. Undang-undang IDEA menyatakan bahawa pelajar harus dididik dalam persekitaran yang paling tidak terhad apabila sesuai.

Contohnya, kecacatan seperti amputasi dan patah tulang boleh memberi kesan kepada kehadiran, menjadikannya lebih sukar untuk kanak-kanak untuk mengikuti perkembangan akademik. Kecacatan lain yang mengiringi penglibatan otak seperti trauma kelahiran dan cerebral palsy boleh membawa kepada masalah pembelajaran akibat daripada masalah deria dan kognitif.

Penginapan

Pelajar yang mengalami masalah ortopedik akan menghadapi cabaran fizikal yang berbeza dan oleh itu memerlukan tempat penginapan yang berbeza.

Di bawah ialah beberapa kebimbangan dan cabaran khusus yang mungkin dihadapi oleh kanak-kanak yang mengalami masalah ortopedik.

Tingkah laku

Guru dalam semua bidang mata pelajaran harus sedar tentang kesan ketidakupayaan ortopedik terhadap tingkah laku pelajar di dalam kelas. Pelajar yang mengalami kecacatan ini, sebagai contoh, mungkin letih lebih cepat daripada rakan sebaya mereka yang tidak mempunyai kecacatan ortopedik.

Penyertaan

Kelas pendidikan jasmani, khususnya, mungkin menimbulkan kesukaran. Sesetengah pelajar yang mengalami masalah ortopedik perlu dikecualikan daripada kelas gim. Pelajar lain yang mengalami masalah ortopedik ringan mungkin boleh mengambil bahagian.

Tempat duduk

Seorang pelajar mungkin memerlukan susunan tempat duduk khas untuk membantunya dengan postur dan mobiliti, kerana bergerak di sekeliling bilik darjah atau bergerak di sekitar lorong sekolah mungkin sukar. Sekolah juga mungkin perlu menyusun jadual pelajar ini dengan cara yang menghalang mereka daripada perlu melakukan perjalanan yang jauh dari satu kelas ke kelas yang lain. Menyediakan akses lif juga boleh membantu.

Teknologi

Mereka juga mungkin memerlukan peranti teknologi bantuan untuk membantu mereka berkomunikasi atau pelajaran yang menangani ketidakupayaan mereka, seperti yang akan membantu mereka meningkatkan kemahiran motor kasar dan halus mereka. Peranti dan teknologi yang mungkin digunakan mungkin termasuk kerusi roda, meja khusus, tongkat, tongkat, perisian komunikasi atau perisian pengecaman pertuturan.

Perjalanan

Kanak-kanak yang mengalami masalah ortopedik juga mungkin menghadapi cabaran untuk mengakses pengangkutan untuk pergi dan balik ke sekolah. Walau bagaimanapun, undang-undang persekutuan menghendaki daerah sekolah menyediakan pengangkutan yang diperlukan untuk membantu kanak-kanak kurang upaya pergi dan balik dari sekolah.

Secara kolektif, ibu bapa, profesional perubatan, guru, kaunselor dan kakitangan sekolah lain boleh berusaha untuk menyediakan kanak-kanak kurang upaya ortopedik sokongan yang mereka perlukan di dalam bilik darjah. Keperluan kanak-kanak mungkin berubah dari semasa ke semasa, dan pegawai yang terlibat dalam pelan pendidikan individu mereka boleh membuat pindaan pada rancangan itu untuk menampung keperluan baharu.