Menggunakan Budaya untuk Diagnosis Penyakit Berjangkit

Pernah terfikir bagaimana doktor anda tahu pepijat yang anda ada? Kadang-kadang, tidak semudah itu untuk memikirkannya.

Penyakit berjangkit sering didiagnosis berikutan budaya sampel yang diasingkan daripada tapak jangkitan. Pekerja di makmal mikrobiologi perlu mengeluarkan pepijat daripada sampel, katakan daripada darah atau kahak anda.

Sampel ini kemudiannya boleh diuji dengan cuba mengembangkannya pada banyak budaya yang berbeza untuk melihat di mana ia tumbuh dengan baik. Seperti tumbuhan, mikrob mempunyai tanah dan keadaan kegemaran mereka juga. Mereka tidak akan berkembang di tempat yang mereka tidak boleh.

Jadi, apakah sebenarnya budaya, dan bagaimana ia membantu dalam mendiagnosis jangkitan?

Mentakrifkan Budaya Berkembang

Budaya ialah satu cara untuk membesarkan mikrob dalam persekitaran makmal. Banyak bakteria, kulat, parasit dan virus boleh ditanam di makmal apabila keadaan yang sesuai dipenuhi. Ciri-ciri tepat kultur yang semakin meningkat boleh digunakan untuk mengenal pasti mikrob tertentu.

Penggunaan “agen terpilih” boleh digunakan untuk menentukan ciri mikrob. Sebagai contoh, pertumbuhan Staph aureus dalam budaya yang mengandungi methicillin (agen terpilih) akan menunjukkan Staph aureus (MRSA) yang tahan methicillin. Methicillin ialah sejenis antibiotik, jadi bakteria yang tumbuh dalam budaya yang mengandungi methicillin adalah tahan terhadap rawatan menggunakan antibiotik khusus tersebut.

Kultur ini biasanya disimpan di atas pinggan atau dalam tiub yang mengandungi makanan khas yang membolehkan patogen atau kumpulan patogen tertentu berkembang. Ini membolehkan pekerja makmal mengenal pasti mikrob yang sedang berkembang.

Pekerja makmal mungkin perlu mengembangkan mikrob pada pelbagai plat kultur (atau tiub) yang berbeza untuk menentukan dengan tepat mikrob yang mana. Ini boleh jadi seperti teka-teki detektif Sherlock Holmes.

Jenis Jangkitan Yang Boleh Didiagnosa

Kultur diagnostik biasanya digunakan untuk mengenal pasti mikrob berjangkit daripada sampel yang diasingkan daripada air kencing (jangkitan saluran kencing), najis (cirit-birit dan penyakit bawaan makanan), saluran kemaluan (STD), tekak (strep throat), dan kulit (jangkitan kulit).

Sampel yang diasingkan daripada bahagian badan lain, seperti darah dan saraf tunjang, mungkin juga dikultur. Jangkitan jenis ini cenderung menjadi lebih serius dan memerlukan kemasukan ke hospital.

Jenis-jenis Budaya

Terdapat tiga jenis budaya utama.

Budaya Pejal

Bakteria dan kulat boleh tumbuh pada permukaan pepejal yang diperbuat daripada campuran nutrien, garam dan agar-agar (agen pembentuk gel yang diasingkan daripada rumpai laut). Ini selalunya di atas pinggan sebesar tapak tangan anda. Banyak adalah hidangan kecil dengan gel merah, manakala beberapa gel berwarna kuning atau warna lain.

Satu mikrob yang diletakkan pada permukaan pepejal boleh tumbuh menjadi koloni-kumpulan individu yang terdiri daripada beribu-ribu sel. Koloni terdiri daripada klon, di mana semua sel adalah sama antara satu sama lain. Ciri inilah yang menjadikan kultur pepejal sangat berguna untuk pengecaman mikrob.

Jenis koloni yang berbeza daripada pelbagai spesies akan mempunyai ciri dan ciri yang berbeza (iaitu, warna, saiz, bentuk dan kadar pertumbuhan koloni), yang membantu ahli mikrobiologi mengenal pasti mikrob.

Budaya Cecair

Kultur cecair ditanam dalam “media” atau “sup” nutrien. Pertumbuhan mikrob diperhatikan untuk seberapa cepat sup menjadi keruh. Kuah yang lebih keruh biasanya bermakna lebih banyak mikrob.

Kultur cecair selalunya boleh mengandungi pelbagai spesies mikrob, jadi ia cenderung kurang berguna daripada kultur pepejal untuk diagnosis bakteria dan kulat. Kultur cecair, bagaimanapun, lebih berguna untuk diagnosis parasit, yang tidak membentuk koloni normal dalam kultur pepejal.

Kultur sel

Sesetengah mikrob (seperti klamidia atau rickettsia) dan virus tidak boleh ditanam dalam kultur pepejal atau cecair, tetapi boleh ditanam dalam sel manusia atau haiwan. Kultur sel manusia atau haiwan digunakan dengan “menjangkiti” kultur sel dengan mikrob dan memerhati kesan pada sel.

Sebagai contoh, banyak virus mempunyai kesan memudaratkan atau “sitopatik” pada sel yang boleh diperhatikan oleh ahli mikrobiologi. Memandangkan kaedah kultur sel cenderung lebih khusus dan memerlukan lebih banyak kerja dan tempoh yang lebih lama untuk diagnosis, namun, kultur sel biasanya digunakan secara sekunder kepada kaedah diagnostik lain. Ia boleh menjadi sangat sukar untuk menumbuhkan beberapa mikrob.

Bahan-bahan yang Digunakan dalam Budaya

Bergantung pada jenis kultur tertentu, ramuan akan berbeza-beza—dan banyak ramuan berbeza digunakan kerana ia boleh menyimpulkan di mana mikrob boleh dan tidak boleh tumbuh, justeru mengenal pasti mikrob itu.

Mikrob selalunya tidak memberitahu kita banyak tentang organisma itu sendiri, sebaliknya membantu kita menyimpulkan nama organisma itu. Setiap mikrob mempunyai rasa tersendiri dalam gel kultur dan ramuan.

Secara umum, kebanyakan budaya memerlukan gabungan yang berikut:

• Sumber amino-nitrogen: protein tercerna
• Faktor pertumbuhan: darah, serum atau ekstrak yis
• Sumber tenaga: gula, karbohidrat
• Garam untuk menampan pH: fosfat, sitrat
• Mineral: kalsium, magnesium, atau besi
• Ejen terpilih: antibiotik atau bahan kimia
• Penunjuk atau pewarna: untuk menentukan tahap keasidan
• Agen pembentuk gel untuk kultur pepejal: agar