Adakah Kecelaruan Personaliti Sempadan Genetik?

Gangguan personaliti sempadan (BPD) ialah keadaan kesihatan mental yang dicirikan oleh ketidakstabilan dalam mood, imej diri dan tingkah laku. Orang yang mempunyai BPD mungkin mempunyai hubungan yang tidak stabil; episod kemarahan, kebimbangan, atau kemurungan yang sengit; dan tindakan impulsif, malah mencederakan diri sendiri.

Gejala gangguan personaliti sempadan biasanya bermula pada tahun remaja seseorang, dan keadaan ini lebih biasa pada wanita.

BPD menjejaskan 1.4% penduduk AS. Anda lebih berkemungkinan menghidapi BPD jika ahli keluarga anda menghidap penyakit ini, dan risiko anda meningkat bergantung pada sejauh mana hubungan anda rapat dengan penghidap BPD. Kebolehwarisan BPD (peluang anda mewarisi sifat tersebut) dianggarkan sebanyak 46%.

Gangguan Personaliti Garis Sempadan dan Genetik

Penyelidikan semasa menyokong teori bahawa terdapat komponen genetik yang besar untuk sama ada seseorang mengembangkan BPD. Dua gen—DPYD dan PKP4—telah dikenal pasti meningkatkan risiko seseorang mendapat BPD. Walau bagaimanapun, gen ini dikaitkan dengan skizofrenia dan risiko gangguan bipolar juga.

Penyelidik menggunakan “nisbah bahaya” untuk menerangkan risiko ini, yang pada asasnya menunjukkan peningkatan kemungkinan untuk anda mengembangkan BPD berbanding seseorang dalam populasi umum yang tidak mempunyai hubungan genetik dengan seseorang yang mempunyai BPD.

Nisbah bahaya untuk BPD ialah:

• Kembar seiras (monozigotik): 11.5
• Kembar persaudaraan (dizygotik): 7.4
• Adik beradik penuh: 4.7
• Adik beradik sebelah ibu: 2.1
• Adik beradik sebelah bapa: 1.3
• Sepupu yang ibu bapanya adalah adik beradik sepenuh: 1.7
• Sepupu yang ibu bapanya adalah adik beradik seibu sebelah ibu: 1.9

Sebagai contoh, jika adik kandung anda menghidap BPD, anda berkemungkinan 4.7 kali lebih besar untuk menghidapnya daripada seseorang yang tidak mempunyai kaitan dengan sesiapa yang menghidap BPD. Walau bagaimanapun, kelaziman BPD merentas populasi ialah 1.4%—bermakna anda masih berkemungkinan besar untuk tidak mengalami BPD, walaupun anda berisiko lebih besar.

Walau bagaimanapun, saudara darjah pertama juga berkongsi persekitaran, yang bermaksud bahawa penemuan ini tidak menunjuk kepada genetik semata-mata. Punca persekitaran, terutamanya trauma kanak-kanak, penderaan, dan pengabaian, juga menyumbang kepada perkembangan BPD. Itulah sebabnya melihat kajian berkembar membantu untuk memahami sumbangan genetik sebenar kepada BPD.

Kajian Berkembar

Kajian kembar menggunakan kembar seiras (yang berkongsi 100% DNA mereka) dan kembar fraternal (yang berkongsi 50% DNA mereka) sebagai peserta. Jenis kajian ini penting untuk memahami genetik kerana ia membantu penyelidik menguraikan punca genetik daripada punca persekitaran untuk membuat kesimpulan yang lebih tepat tentang kebolehwarisan.

Sebagai contoh, jika kembar seiras yang dibesarkan dalam persekitaran yang berbeza mempunyai nisbah bahaya yang sama untuk membangunkan BPD, ini menunjukkan bahawa genetik mempunyai peranan yang lebih kuat daripada persekitaran dalam perkembangan penyakit.

Pada 2019, kajian kembar Sweden berskala besar (dan kajian kembar berkualiti tinggi ke atas BPD yang dilakukan setakat ini) mendapati bahawa kembar seiras berkemungkinan besar untuk menghidapi BPD berbanding kembar fraternal (nisbah bahaya masing-masing 11.5 hingga 7.4).

Kajian itu menyimpulkan bahawa kelompok BPD dalam keluarga mempunyai punca genetik dan bukan disebabkan oleh faktor persekitaran yang dikongsi (seperti status sosioekonomi). Ini bermakna jika kembar seiras itu telah dipisahkan dan dibesarkan dalam persekitaran yang berbeza, kemungkinan mereka untuk mengembangkan BPD akan tetap sama berdasarkan gen mereka.

Walau bagaimanapun, penyelidik membuat kesimpulan bahawa terdapat 54% sumbangan faktor persekitaran yang unik dan tidak dikongsi—seperti trauma atau penderaan—yang boleh menjelaskan perbezaan. Dalam erti kata lain, genetik memainkan peranan besar sama ada anda mungkin mengalami BPD, tetapi ia bukan satu-satunya faktor.

Faktor Risiko Lain

Kajian juga mendapati perkaitan antara faktor persekitaran dan BPD. Walau bagaimanapun, kajian ini sebahagian besarnya bersekutu, menjadikannya sukar untuk membuat kesimpulan tentang hubungan sebab-akibat antara faktor-faktor ini dan BPD.

Faktor risiko persekitaran yang mungkin untuk BPD termasuk:

• Peristiwa kehidupan traumatik
• Penderaan fizikal zaman kanak-kanak
• Penderaan seksual kanak-kanak
• Pengabaian zaman kanak-kanak

Mengapa Rawatan Penting

Campur tangan awal untuk BPD, serta sebarang keadaan yang berlaku bersama, adalah sangat penting. Dulunya dipercayai bahawa BPD tidak boleh dirawat. Walau bagaimanapun, pelbagai model psikoterapi baharu telah dibangunkan sejak beberapa dekad yang lalu untuk membantu penghidap BPD.

Terapi ini termasuk terapi tingkah laku dialektik (DBT), terapi berasaskan mentalisasi (MBT), terapi fokus pemindahan (TFB), dan terapi fokus skema (SFT). Bukti baru telah mendapati bahawa BPD bertindak balas dengan baik terhadap rawatan dengan psikoterapi yang baru muncul ini.

Mendapatkan rawatan boleh membantu anda mempelajari mekanisme mengatasi gejala anda, membaiki dan mengekalkan perhubungan, mengurangkan tingkah laku yang mencederakan diri sendiri, dan menjadi lebih terlibat dalam bidang kehidupan yang anda terlepas pandang sebelum ini, seperti kerja, sosialisasi dan kehidupan keluarga.

Mempunyai Anak Apabila Anda Menghidapi BPD

Jika anda mempunyai BPD, anda mungkin mempunyai perasaan bercampur-campur tentang mempunyai anak. Jika anda bimbang tentang kemungkinan anak anda juga akan mengalami BPD, ketahui bahawa hanya kerana anda mempunyai keadaan itu tidak bermakna anak anda juga akan mengalaminya. Walau bagaimanapun, disebabkan faktor genetik, anak-anak anda akan berisiko lebih tinggi untuk mendapat BPD berbanding populasi umum.

Faktor persekitaran yang unik seperti penderaan, trauma dan pengabaian dikaitkan dengan BPD. Anda boleh mengurangkan peluang anak anda mengalami BPD dengan melakukan yang terbaik untuk membesarkan anak anda dalam persekitaran yang selamat dan menyokong di mana mereka dikelilingi oleh orang dewasa dan penjaga yang bertanggungjawab.

Mendapatkan rawatan untuk BPD anda sendiri juga akan menyokong perkembangan anak anda. BPD anda mungkin tidak hilang, tetapi anda boleh menyediakan diri anda untuk tugas membesarkan anak-anak dengan membangunkan mekanisme mengatasi yang membantu, menjalani psikoterapi, dan mengambil ubat-ubatan seperti yang ditetapkan.

Sebagai ibu bapa yang menghidap BPD, anda mungkin lebih berkemungkinan mengenali tanda dan gejala keadaan pada anak anda. Ini boleh menjadi aset, kerana mereka mungkin akan didiagnosis lebih awal dan mendapat rawatan lebih awal.

Soalan Lazim

Bagaimanakah anda merawat gangguan personaliti sempadan?

BPD dirawat terutamanya melalui psikoterapi, tetapi ia hanya perlu dihantar oleh pembekal yang terlatih khas. Jenis psikoterapi termasuk terapi tingkah laku dialektik (DBT), terapi berasaskan mentalisasi (MBT), terapi fokus pemindahan (TFB), dan terapi fokus skema (SFT).

Ubat juga boleh ditetapkan untuk merawat keadaan komorbid (keadaan yang berlaku pada masa yang sama tetapi biasanya bebas daripada keadaan lain), seperti kemurungan dan kebimbangan. Walau bagaimanapun, tiada ubat yang diluluskan oleh Pentadbiran Makanan dan Dadah (FDA) untuk merawat BPD secara khusus.

Apakah gejala gangguan personaliti sempadan?

Tanda dan simptom BPD ditetapkan oleh “Manual Diagnostik dan Statistik Gangguan Mental, Edisi Kelima” Persatuan Psikiatri Amerika (DSM-5)—buku panduan yang digunakan untuk mendiagnosis keadaan kesihatan mental.

Seseorang mesti mempunyai lima atau lebih gejala berikut untuk didiagnosis dengan BPD:

• Usaha untuk mengelakkan pengabaian
• Tingkah laku impulsif
• Episod kemarahan yang sengit
• Ketidakstabilan emosi
• Rasa hampa
• Gangguan identiti dan imej diri
• Hubungan yang tidak stabil
• Tingkah laku yang mencederakan diri sendiri, termasuk tingkah laku bunuh diri
• Gejala paranoid atau disosiatif yang berlalu dengan cepat

Bagaimana rasanya mengalami gangguan personaliti sempadan?

Seseorang yang mempunyai BPD yang tidak dirawat atau tidak dirawat dengan baik mungkin berasa terlalu emosi, dengan kemarahan yang kerap, kebencian diri atau kecederaan diri.

Mereka sering mempunyai hubungan yang tidak stabil, menolak orang tersayang sambil pada masa yang sama mengalami ketakutan yang mendalam untuk ditinggalkan. Mereka juga mungkin membuat keputusan yang impulsif dan berbahaya, meningkatkan kemungkinan mereka menggunakan bahan.

Walau bagaimanapun, seseorang yang mempunyai BPD yang dirawat dengan baik mungkin mendapati bahawa banyak simptom ini berkurangan, atau sekurang-kurangnya menjadi lebih mudah diurus, dengan mempelajari cara mengesan simptom, mengelakkan pencetus, dan mendapatkan sokongan apabila diperlukan. Mereka akan mempelajari mekanisme mengatasi untuk mencegah kecederaan diri, mengekalkan perhubungan, dan menguruskan emosi mereka.

Sesetengah orang mendapati bahawa dengan rawatan berterusan mereka tidak lagi memenuhi kriteria diagnostik untuk BPD.

Gangguan personaliti sempadan adalah keadaan kesihatan mental yang kompleks dan serius. Walaupun ia mempunyai faktor genetik yang ketara, risiko mengembangkan BPD juga dipengaruhi oleh faktor persekitaran yang unik.

Terdapat banyak yang masih tidak diketahui tentang genetik BPD, termasuk bagaimana gen tertentu mempengaruhi ciri atau gejala BPD tertentu.

Anda mungkin bimbang tentang mempunyai anak jika anda mempunyai BPD. Walaupun anak anda mungkin berisiko tinggi untuk BPD, ini tidak bermakna mereka pasti akan mengalaminya. Dan, kerana anda menghidap BPD, anda mungkin lebih berwaspada terhadap tanda-tanda awal pada anak anda, boleh mengambil langkah mengurangkan risiko mereka, dan membantu mereka mendapatkan rawatan lebih awal jika mereka menghidap BPD.

Bercakap dengan ahli terapi anda atau mendapatkan input daripada kaunselor genetik boleh membantu anda memproses kebimbangan anda dan mencapai keputusan yang anda rasa selesa.