Tahap kesedaran seseorang adalah ukuran sejauh mana kewaspadaan dan kesedaran mereka. Kesedaran ialah spektrum dengan banyak warna dan boleh berkisar daripada koma kepada keadaan terjaga dan terjaga, yang dikenali sebagai hipervigilance, seperti yang dilihat dalam mabuk mania atau amphetamine.
:max_bytes(150000):strip_icc()/GettyImages-97612744-56a9aa4d5f9b58b7d0fdc822.jpg)
Cara Menggambarkan Kesedaran
Oleh kerana tahap kesedaran yang diubah boleh dikaitkan dengan hasil yang lebih teruk, sesetengah pakar telah mencadangkan bahawa tahap kesedaran pesakit dianggap sebagai satu lagi tanda penting, seperti kadar denyutan jantung dan suhu badan. Pakar perubatan mempunyai banyak cara untuk menerangkan tahap kesedaran dan bagaimana ia telah berubah dalam pesakit.
Cara lama untuk menerangkan kesedaran ialah menggunakan istilah seperti “kesedaran mendung, kebingungan, pingsan” dan “koma,” setiap satu menandakan keadaan yang semakin teruk. Walau bagaimanapun, istilah ini sebahagian besarnya telah dibuang kerana tidak cukup spesifik atau deskriptif malah negatif.
Kaedah yang paling meluas digunakan untuk menggambarkan kesedaran sekarang ialah skala koma Glasgow (GCS), yang menyusun tahap kesedaran seseorang pada skala dari satu hingga lima belas, dengan nombor yang lebih besar mewakili kewaspadaan yang lebih tinggi. GCS tidak sempurna. Skala lain telah dicadangkan, tetapi kebiasaan doktor dengan GCS mengekalkan skala ini yang paling banyak digunakan.
Apakah Maksud Koma?
Perubahan kesedaran yang paling terkenal ialah koma yang terkenal—bermaksud seseorang tidak boleh dibangkitkan dan matanya tertutup. Terdapat banyak punca koma, dengan tahap keterukan yang berbeza. Sebagai contoh, koma boleh disebabkan dengan sengaja oleh ubat-ubatan yang diberikan sebelum pembedahan, atau ia boleh disebabkan oleh strok yang teruk. Dalam kes yang teruk, koma boleh digantikan dengan keadaan vegetatif yang berterusan atau kematian otak. Pada masa lain, seseorang mungkin tersedar daripada koma.
Selain koma, terdapat banyak cara lain yang menyebabkan kesedaran seseorang boleh terjejas.
Delirium
Salah satu gangguan kesedaran yang paling biasa di hospital ialah keadaan kekeliruan akut, juga dikenali sebagai delirium. Beberapa anggaran adalah bahawa kira-kira 50% orang di tetapan hospital mengalami keadaan ini pada tahap tertentu. Dalam keadaan kekeliruan akut, kesedaran berubah-ubah supaya seseorang kelihatan baik seketika dan beberapa minit kemudian mungkin kelihatan orang yang sama sekali berbeza. Mereka mungkin tidak tahu di mana mereka berada, mungkin tidak tahu masa atau tarikh, dan mungkin tidak mengenali wajah yang dikenali di sisi katil.
Halusinasi bukan perkara biasa. Malah, orang dalam keadaan kebingungan akut mungkin mengalami khayalan paranoid, takut kakitangan hospital atau keluarga akan mencederakan mereka. Kadang-kadang pesakit yang keliru akan menarik keluar talian menyediakan ubat dan mungkin cuba bangun dari katil dan melarikan diri dari hospital.
Isu terbesar dalam keadaan delirium adalah masalah dengan perhatian dan tumpuan. Delirium adalah berbeza daripada demensia, tetapi penghidap demensia lebih berkemungkinan mengalami kecelaruan apabila mereka berada dalam persekitaran baharu.
Keadaan kekeliruan akut biasanya disebabkan oleh masalah yang menjejaskan seluruh badan, seperti toksin, ubat-ubatan, jangkitan, sakit dan banyak lagi. Berita baiknya ialah walaupun ia boleh mengambil sedikit masa, negeri ini cenderung untuk menyelesaikan sendiri selepas masalah perubatan yang mendasari diperbetulkan.
Hipersomnia
Sesetengah orang mengalami rasa mengantuk yang berlebihan. Ini mungkin disebabkan oleh beberapa masalah, termasuk penyakit saraf seperti narkolepsi dan hipersomnia idiopatik. Hasilnya ialah seseorang akan mengantuk apabila terjaga dan mungkin tidur sepanjang hari. Walaupun orang yang koma kelihatan seperti sedang tidur, tidur sebenar sebenarnya agak berbeza. Contohnya, semasa tidur, anda boleh membalikkan atau menggerakkan lengan anda. Pesakit koma tidak boleh melakukan ini.
Mutisme Akinetik
Lesi seperti strok di bahagian otak tertentu, termasuk gyrus cingulate anterior, mengakibatkan seseorang yang kelihatan berjaga-jaga tetapi tidak memahami apa yang berlaku di sekeliling mereka dan tidak bergerak secara spontan. Tahap lanjut demensia mengakibatkan mutisme akinetik.
Abulia
Abulia adalah sejenis kekurangan insentif yang melampau kerana kerosakan pada laluan yang bertanggungjawab untuk motivasi. Kerosakan ini mungkin berlaku secara tiba-tiba, seperti dalam kes strok, atau perlahan dan progresif, seperti dalam penyakit Alzheimer lanjutan. Hasilnya ialah seseorang yang tidak dan tidak boleh melakukan banyak perkara. Tahap abulia boleh berbeza-beza, tetapi dalam kes yang melampau orang itu tidak akan bergerak, bercakap atau makan atau minum, dengan itu menyerupai mutisme akinetik. Dalam kes yang kurang teruk, orang yang kasar boleh dipujuk untuk mengikut arahan mudah, walaupun mereka tidak akan melakukan ini tanpa galakan.
Catatonia
Catatonia ialah gangguan psikiatri di mana seseorang kelihatan tidak bertindak balas tetapi mempunyai peperiksaan neurologi yang normal. Orang yang mengalami katatonia mungkin menunjukkan tingkah laku yang luar biasa, seperti katalepsi, yang mengekalkan kedudukan anggota badan yang kelihatan tidak selesa untuk jangka masa yang lama. Mereka juga mungkin menunjukkan fleksibiliti berlilin, bermakna seseorang boleh meletakkan anggota badan pesakit. Juga, orang yang mengalami katatonia boleh melakukan gerakan berulang yang kelihatan serupa dengan sawan, walaupun electroencephalograph (EEG) mereka adalah normal. Catatonia mungkin disebabkan oleh gangguan psikiatri seperti gangguan bipolar atau skizofrenia.
Sindrom Terkunci
Secara teknikal, sindrom terkunci bukanlah gangguan kesedaran, walaupun ia boleh meniru satu. Malah, itulah yang menjadikan gangguan ini amat mengerikan. Seseorang yang terkurung tidak dapat bergerak atau berkomunikasi dengan dunia luar tetapi kekal terjaga dan berjaga-jaga dengan sempurna. Sebagai contoh, strok pada batang otak boleh menyebabkan hampir seluruh badan lumpuh dan boleh menyebabkan pesakit kelihatan koma. Bergantung pada punca, orang itu mungkin boleh berkomunikasi dengan pergerakan mata. Walaupun ia mungkin sukar, segala usaha mesti dilakukan untuk membezakan pesakit koma atau vegetatif daripada pesakit yang terkurung.
Seberapa baik pesakit melakukan mana-mana keadaan ini bergantung kepada banyak faktor, tidak kurang daripada itu adalah diagnosis yang betul. Pakar neurologi mesti berhati-hati untuk mendiagnosis keadaan ini dengan betul, kerana setiap satu disebabkan oleh penyakit asas yang berbeza dan mungkin bertindak balas terhadap rawatan yang berbeza.
