Bercakap Dengan Anak Anda Tentang Kecacatan Mereka

Sama ada anak anda menghidap epilepsi, disleksia, cerebral palsy atau kecacatan lain, adalah penting untuk membincangkannya. Anda mungkin perlu menyemak semula perbualan dengan kerap.

Apabila anak anda semakin matang, mereka mungkin akan membina soalan atau kebimbangan baharu tentang ketidakupayaan mereka. Cara anda mendekati perbualan ini akan sangat mempengaruhi perasaan anak anda tentang dirinya dan potensinya.

Akui Kecacatan Anak Anda

Kadangkala, ibu bapa mengelak perbualan tentang kecacatan anak. Mereka takut membawa subjek itu akan membuat anak mereka berasa tidak selesa atau ia akan menyebabkan kanak-kanak berfikir bahawa mereka tidak boleh berjaya.

Tetapi pada akhirnya, mengabaikan topik itu merugikan kanak-kanak. Seorang kanak-kanak yang tidak diberitahu bahawa mereka mempunyai autisme mungkin tidak memahami mengapa mereka bergelut dengan hubungan rakan sebaya. Mereka mungkin membuat andaian yang salah tentang diri mereka dan semakin percaya bahawa mereka tidak disukai.

Begitu juga, kanak-kanak yang tidak menyedari bahawa mereka telah didiagnosis dengan ketidakupayaan pembelajaran mungkin menganggap mereka bodoh. Tetapi mengetahui bahawa perjuangan mereka berpunca daripada ketidakupayaan pembelajaran yang menyebabkan mereka belajar sedikit berbeza daripada kebanyakan rakan sebaya mereka mungkin menyebabkan mereka berasa lega. Mengakui kecacatan anak anda dan bersedia untuk bercakap mengenainya.

Masa Penting

Terdapat beberapa jenis ketidakupayaan—emosi, fizikal, intelek dan deria. Jenis ketidakupayaan yang ada pada anak anda akan memainkan peranan besar dalam cara anda mendekati subjek tersebut.

Masa apabila anda dan anak anda mengetahui tentang ketidakupayaan mereka juga akan menjadi faktor dalam perbualan anda. Jika anda mengetahui tentang kecacatan anak anda pada hari mereka dilahirkan, anda akan mendapat pengalaman yang jauh berbeza daripada ibu bapa yang belajar tentang ketidakupayaan pembelajaran anak apabila mereka berumur 10 tahun.

Tanggapan anda terhadap ketidakupayaan anak anda akan mempengaruhi cara anak anda melihat dirinya sendiri, jadi adalah penting untuk menghantar mesej yang mengakui cabaran yang dihadapi oleh anak anda, sambil juga memberitahu mereka bahawa mereka seorang kanak-kanak yang berkebolehan yang mempunyai banyak perkara untuk ditawarkan kepada dunia.

Jadilah Fakta dalam Perbualan Anda

Meletakkan terlalu banyak emosi ke dalam perbualan anda akan mempengaruhi perasaan anak anda. Meluahkan kesedihan atas keterbatasan mereka atau kebimbangan terhadap masa depan mereka boleh menyebabkan anak anda mengalami emosi tersebut juga.

Kemukakan maklumat tentang ketidakupayaan anak anda secara fakta. Bercakap tentang sains di sebalik ketidakupayaan anak anda, atau akui bahawa walaupun kanak-kanak lain boleh menaiki tangga, mereka perlu menggunakan lif. Tetapi jangan selitkan terlalu banyak pendapat tentang perkara tersebut.

Jauhi kuliah yang panjang lebar dan ucapan yang penuh inspirasi. Anak anda akan mengetahui lebih lanjut tentang kebolehan mereka dan potensi masa depan mereka berdasarkan apa yang anda lakukan, bukannya apa yang anda katakan.

Jujur tetapi Pastikan Umur Maklumat Sesuai

Apabila anak anda bertanya soalan tentang keadaan mereka atau prognosis mereka, jujurlah. Cuma pastikan maklumat yang anda kongsikan adalah dalam cara yang mesra kanak-kanak.

Seorang kanak-kanak berumur 4 tahun yang bertanya tentang keadaan genetik mereka tidak akan memahami neurosains di sebalik ketidakupayaan mereka dan seorang kanak-kanak berumur 10 tahun tidak perlu tahu tentang semua penyelidikan perubatan terkini di sebalik mengapa mereka mengambil ubat tertentu.

Beri anak anda jawapan mudah untuk soalan mereka. Jika mereka mahukan maklumat lanjut, mereka akan bertanya lebih banyak soalan—atau mereka akan bertanya soalan yang sama sekali lagi dengan cara yang berbeza.

Dalam istilah yang paling mudah, anda boleh menggunakan frasa seperti, “Otot anda bergelut untuk bekerja dengan tulang anda,” atau “Ubat ini membantu paru-paru anda berfungsi dengan lebih baik.”

Ajak Anak Anda Bertanya

Soalan anak anda tentang ketidakupayaan mereka akan berubah dari semasa ke semasa. Apabila mereka memasuki akil baligh atau apabila mereka mula berfikir tentang pilihan kerjaya, mereka mungkin akan mempunyai soalan baharu.

Jelaskan bahawa anda gembira untuk menjawab soalan pada bila-bila masa dan pastikan anak anda tahu bahawa mereka boleh bertanya soalan orang lain juga—seperti doktor mereka atau ahli pasukan rawatan mereka yang lain. Bantu anak anda mengenal pasti orang dewasa yang dipercayai yang bersedia menjawab soalan mereka.

Bercakap Tentang Siapa yang Membantu Anak Anda

Daripada memberi tumpuan kepada semua perkara buruk tentang kecacatan anak anda, bercakap tentang semua orang yang berusaha keras untuk membantu mereka. Bincangkan cara saintis menyelidik keadaan dan perkara yang mereka harap dapat temui.

Juga, bincangkan tentang cara pakar perubatan, ahli terapi, guru dan jurulatih mereka dilaburkan dalam membantu mereka mencapai potensi terbesar mereka. Ingatkan mereka ada ramai orang dalam pasukan mereka menyokong usaha mereka.

Bantu Anak Anda Mengenal pasti Perkara yang Perlu Dikatakan kepada Orang Lain

Kanak-kanak lain di sekolah—dan mungkin juga orang dewasa dalam komuniti—boleh bertanyakan soalan kepada anak anda tentang ketidakupayaan mereka. Walaupun anak anda tidak berhutang sebarang penjelasan kepada sesiapa, membantu mereka membangunkan skrip untuk menjawab soalan boleh membantu mereka berasa lebih selesa jika mereka memilih untuk menjawab.

Tanya anak anda apa yang mereka ingin orang lain tahu. Seorang kanak-kanak yang boleh berkata, “Saya menghidap Sindrom Tourette. Itulah sebabnya saya kadang-kadang berkedut,” mungkin dapat menghentikan pembuli di jejak mereka. Mereka juga mungkin dapat menamatkan khabar angin yang disebarkan orang lain tentang mereka.

Bantu mereka mempraktikkannya dengan anda dan bercakap tentang sama ada ia berkesan untuk mereka apabila mereka menggunakannya dengan orang lain.

Fokus pada Kekuatan Anak Anda

Jangan biarkan semua perbualan anda mengenai kecacatan anak anda. Laburkan banyak masa untuk bercakap tentang kekuatan juga.

Beritahu orang jika mereka mahir dalam matematik atau artis yang berbakat. Jelaskan bahawa ketidakupayaan mereka tidak menentukan mereka.

Pastikan mereka tahu bahawa kecacatan fizikal tidak perlu menghalang mereka daripada berjaya di sekolah dan ketidakupayaan pembelajaran tidak bermakna mereka tidak boleh cemerlang dalam bidang akademik. Mereka mungkin memerlukan bantuan tambahan untuk mencapai matlamat.

Bercakap tentang semua perkara yang mereka mahir dan ingatkan mereka tentang semua perkara yang anda suka tentang mereka. Kanak-kanak yang boleh mengenali kemahiran dan bakat lebih berkemungkinan berasa cekap dan yakin.

Kenal pasti Model Peranan Sihat Yang Boleh Dihubungi Anak Anda

Semua kanak-kanak kadangkala berasa kecil hati dan kecewa. Tetapi bagi kanak-kanak kurang upaya, perasaan itu boleh menjadi berleluasa. Mengenal pasti model peranan yang sihat dengan kecacatan yang sama boleh membantu anak anda berasa terinspirasi.

Sama ada anda mengenali orang dewasa dalam komuniti yang mempunyai kecacatan yang sama seperti anak anda atau terdapat atlet, pemuzik atau usahawan yang berjaya dengan kecacatan yang sama, bercakap tentang orang lain yang tabah.

Dapatkan Sokongan untuk Diri Anda dan Anak Anda

Bercakap dengan ibu bapa lain yang memahami apa yang dialami oleh keluarga anda boleh membantu anda berasa lebih yakin dalam perbualan yang anda lakukan dengan anak anda. Pertimbangkan untuk menyertai kumpulan sokongan—sama ada secara bersemuka atau dalam talian—di mana anda boleh bercakap dengan ibu bapa kanak-kanak lain yang mempunyai kelainan upaya yang serupa.

Dapatkan nasihat daripada profesional yang bekerja dengan anak anda. Pakar pediatrik, ahli terapi pertuturan, ahli terapi fizikal atau guru pendidikan khas anak anda mungkin boleh menawarkan pandangan yang lebih khusus tentang cara bercakap dengan anak anda tentang ketidakupayaan mereka.

Oleh itu, berbincanglah dengan anak anda jika mereka berminat untuk berjumpa dengan kanak-kanak lain yang mengalami kecacatan yang sama. Jika mereka berminat, berusaha untuk memudahkan interaksi ini. Menghabiskan masa bersama anak-anak lain yang pernah mengalami halangan yang sama boleh menjadi penting dalam membantu anak anda mencapai potensi terbesar mereka.